maandag 19 augustus 2013

Smijten met eieren


Mja, dat Lief naar de supermarkt zou gaan. En of ik dan niet mee zou willen. Leuk toch? Ja, FAN-TAS-TISCH. Maar twee vliegen in één klap. Ik er even uit en kinderen allebei blij zonder strijd wie deze keer bij mama thuis zou blijven, gaat Lief zijn relaas verder. Want ja, vreselijk natuurlijk. Valt kleine meid hem ook nog bij. Met haar meest poppige glimlach. Nee zeggen kan al niet meer.
Dus, zo gezegd zo gedaan. Proppen we kleine man en kleine meid in de wagen. Bij de weekboodschappen. Althans, dat zou u denken (en ik ook nadat ik de kassabon onder ogen kwam), het was maar voor twee dagen. Gaat om de beurd de een en dan de ander gevaarlijk staan om zich nog net op tijd vast te grijpen in de bochten. Klimmen ze van achter naar in het stoeltje, schreeuwen de boel bij elkaar dat kleine man de haren eruit getrokken heeft, er iemand een duw of mep kreeg, ze niet alvast aan de druiven mogen beginnen, iemand de ananas heeft afgepakt om daarna het zitten op het raster van de kar te pijnlijk aan de billen te vinden. En dus zeulen wij ter zelfbescherming van onze en ons mede winkelend publiek hun oren, met ons kroost terwijl we zigzaggend discussiërend over de benodigdheden de schappen af struinen.
En ineens toch maar weer in de wagen. Papa nog even eieren halen, mama nog even… geen idee, vergeten. Sta ik zomaar te wachten, hoor ik kleine meid mij zachtjes mededelen dat kleine man met eieren gooit. Terwijl ik net even alleen maar een kleine seconde de andere kant op keek. De eieren die papa net nog in zijn hand had. Ja, wist ik toch niet, dat jij die dingen al in de wagen had gelegd, sis ik Lief toe. Waarop Lief mij vriendelijk toewerpt dat het inderdaad heel normaal is om met de eieren onder de arm te blijven lopen. Juist.
En zo nemen wij de schade op. Liggen de eieren inderdaad door de hele weekboodschappen verspreid. Staan kleine meid en man daar schaapachtig tussen. Is er precies wel één eitje gebroken. Opper ik dat we best de snoeten doekjes hier naast ons zouden kunnen gebruiken, loopt Lief gewoon rustig naar de koffie automaat en trekt daar een stapel papier uit. Waarbij ik probeer de leed-vermakende, glimlachende omstanders te negeren. Mensen, ik weet heus wel wat u denkt. Dat soort dingen overkomt u niet nee.
Zo, en had ik mijn uitje weer gehad.

18 opmerkingen:

  1. oef ik kan het zweet in je oksels voelen.....En als ik morgen een eitje bak zal ik vast aan je verhaal terugdenken...
    X Es

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Kinderen en boodschappen doen. Nooit mijn favo-combi geweest. ;-)
    Check je mail even..... en je mams ook.....

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nou, die van mij dus ook niet inderdaad. Heb trouwens geen mail ontvangen :(

      Verwijderen
    2. Zal mams morgen even vragen ;)

      Verwijderen
  3. Poeh, er staat me nog heel wat te wachten dan. Wat een beproeving ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. He, wat jammer dat ik nu net niet in de winkel was. Ik had dit tafereel wel met eigen ogen willen aanschouwen :))

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. hahaha leedvermaak zei ik al, lekker dan. Had je wel meteen geweten wie ik nou was ;)

      Verwijderen
  5. oh oh Ik heb echt genoten -zonder leedvermaak natuurlijk - van je verhaal.
    Ik kan het me levendig voorstellen en je vertelt het zo grappig!!!
    Die van mij heeft het eens gepresteerd om de frigo open te krijgen en tegen dat ik bij haar was zat alles, van vloer tem zijzelf onder de eieren. Achteraf kan je der heerlijk mee lachen.
    Relativeren, een echte kunst...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ow God, ik zie de dag tegemoet dat Ozz dit doet.
    Wat heb je dit leuk beschreven! Ik zie het bijna voor me en moest inderdaad lachen. Een beetje leedvermaak en zenuwen...
    Straks kan Ozz ook niet langer mee in de wagen. *bibber*

    Liefs,
    Mama Krieltje

    BeantwoordenVerwijderen
  7. mijn kleindochter (3.5) was dol op gekookte eitjes..
    dus op een ochtend stond ze vroeg op.. de rest sliep nog.. en wilde zich trakteren op een gekookt eitje..
    ze pakte de tray eieren en tikte er eentje open.. nee .. niet goed.. en nog eentje.. nee ook niet goed..
    bijna 30 eieren later kwam ze het melden.. dat de eieren zo raar waren gekookt.. en inderdaad allemaal op de keukenvloer waren verspreid..

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik neem ze bij voorkeur ook niet mee.. De eieren hebben ze heel gelaten, maar ik heb er een keer 1 van de band af kunnen halen waar je de bierkratten op zet om ze in te leveren.... Maar je verhaal is herkenbaar (en voor ons toch ook leuk)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. hihi...je beleefd zo nog eens wat...geweldig!
    Heerlijk verhaal weer ♥

    Fijne dag! Dinaz ♥

    BeantwoordenVerwijderen
  10. O neeeeeeee! Ik zou me geen houding meer weten geven. Ennuh. Ik denk er ook nooit aan hoor, die eieren onder mijn arm. Die staan altijd in het wagentje.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Oooow zo herkenbaar hahaha, daarom gaat lief hier bijna altijd alleen.... ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Zo herkenbaar, niet alleen van deze tijd, in mijn tijd mocht je ze zelf rapen in het kippenhok, ging mijn zusje doen, (zonder toestemming,3 j, oud ) de hele handel in haar rokje, komt de keuken binnen, kijk mama, en baf, daar liet ze ze zo vallen, moet ze nu nog horen, 55 jaar geleden!
    Maar je schrijft het heerlijk en het is zo menselijk, adem in adem uit en weer verder, geniet van je kinders!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. O ja hoor die van ons oden dat wel (of deden dat ze zijn inmiddels te oud voor dit soort dingen maar doen inmiddels andere dingen). Zo zie je maar jullie kids zijn geen uitzondering. Groet Jolanda

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Heerlijk hè, dat je er als moeder ook af en toe 'uit' mag... Tsjonge wat een opwekkende ervaring kan dat zijn ;-) Mooi verhaal weer!

    BeantwoordenVerwijderen