maandag 12 augustus 2013

Slapen graag!


Er was iets met slapen bij ons. Ahja, kleine man. Althans, kleine man sliep prima, mama daar in tegen sliep vooral te weinig. Veel te weinig.
En zo zag ik de zomer weer voorbij gaan, de vakantie op zijn einde lopen zonder ook maar iets van mijn slaapschuld te hebben afgelost. Dacht ik al een aantal keer, lees best vaak, op mijn dieptepunt te zitten, kon het elke keer toch weer dieper. Had ik werkelijk niet de moed en energie er ook maar iets aan te veranderen. Maakten we meerdere malen een plan maar was het enige wat mij ’s nachts boeide, hoe slaap ik zo snel mogelijk weer verder en hoe kom ik daarna een beetje gezellig zonder schuldgevoel de dag door. Zet mij maar op een eiland.
Tot nu!
Begin ik mezelf serieus zorgen te maken om mijn gezondheid. Er moet wat veranderen. Moest kleine man zo maar eens leren zonder mij in slaap te vallen, liefst zonder te veel gewroet in mijn hart en zonder het schaden van vertrouwen van kleine man. Ik kan nou eenmaal weinig hebben. Noem het hormonen, emo-labiel of gewoon oververmoeid.
Raadpleegde ik twee boeken (nooit doen) en verschillende vrienden om vervolgens ons eigen plan te trekken en een midden weg te vinden die bij ons past. Zijn we bij vlagen allemaal in de war. Kleine man weet zo nu en dan niet wat hem overkomt maar lijkt de draad aardig snel op te pakken, weet toch feiloos mama te misleiden maar is vrolijk en uitgerust.
De stappen zijn klein en kosten bergen aan energie maar zeg ik voorzichtig, we zijn op de goede weg. Mocht u zich afvragen waarom ik me gedraag zoals ik me gedraag….

10 opmerkingen:

  1. Moeilijk hè? Wij hadden zo'n fase toen Kleuterzoon iets meer dan een jaar was. Huilen, urenlang niet slapen, totdat we uren aan of bij zijn bed zaten. Uiteindelijk werd het een patroon wat moeilijk te doorbreken viel. Het is uiteindelijk gelukt, maar meneer gaf niet zonder slag of stoot toe! Maar het was in 4 dagen gedaan, zonder hem het gevoel te geven dat papa of mama er niet voor hem is. Good luck! Alles is een fase, alles gaat voorbij (herhaal)...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hihi toch weer bloggen over slapen. Ik vind het niet erg hoor, begrijp het :) Ik hoop echt dat jullie snel wat vinden en dat iedereen weer helemaal de oude is, vooral jij met een hoop energie. Liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Nachtelijke avonturen kunnen inderdaad zo vermoeiend zijn. Ik hoop dat de verandering doorzet voor je! Positief blijven denken en overtuigd zijn van je eigen gevoel en kunnen. Als je dat volgt doe je het altijd goed! Groetjes Stella.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. In boeken gaat het altijd anders dan in werkelijkheid....zucht...elk kind is anders, elke moeder is anders...succes meid!!!

    X Dinaz ♥

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wij hebben hier ook een kleintje met laat ons zeggen een 'ander' slaappatroon als sommige andere kids. 1001 adviezen...geef haar een dikke fles, laat haar wenen, enz ...Allemaal goed bedoeld natuurlijk. En toch wens ik ze soms naar de maan. Doe dit, doe dat en doe hetgene zeker niet. Ik hoor het graag. Maar ons meisje is geen nummertje uit de boekskes en dus doen we wat wij denken dat goed is voor haar, maar ook voor ons. Want aan een oververmoeide en chagrijnige mama heeft ons pateeke niet veel he. Dus doen wat je denkt dat werkt. En ja, dat kan al eens verschillen van moment tot moment. Je kleintje zal je er niet minder graag om zien.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. En zo is het. Maar moeilijk is het wel. Al die adviezen, terwijl ik er zelf ook wel naar vraag....

      Verwijderen
  6. Breng kleine man maar een paar daagjes hier te logeren, dat moet werken toch. Wel even op je tanden bijten bij het afscheid en daarna bijslapen tot je weer de oude bent. En bedenk, je brengt m bij de liefste oppas ie je je kunt bedenken! ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Zo lastig, die slaapproblemen. Hoop dat jullie met al die kleine stapjes bij elkaar uiteindelijk een fijn ritme vinden waarbij iedereen uitgerust is.

    BeantwoordenVerwijderen