vrijdag 17 mei 2013

Perfecte ouders?


Even een hersenspinsel...
Het was niet een nacht om over naar huis te schrijven. Bij lange na niet. Een nacht met een hoop lawaai. Een hysterische kleine meid, we hebben haar echt nog nooit zo gezien. Nadat papa en mama een misverstand uit de wereld hielpen, het gaat zo af en toe helaas eens heel goed fout hier in huize Maai, was dit gelukkig binnen tien minuten over, vanaf vannacht doen we dit dus anders. Of eigenlijk weer gewoon zoals we waren gewend.
En om de ochtend met z’n allen nog wat gezellig door te komen apte ik een collega moeder voor een bak koffie. Ze was thuis. We waren welkom. En zo bespraken we tussen het spelende, ruziënde, rotzooi makende en veel te veel herrie makende grut het moederschap. Of flarden ervan, en een beetje van de hak op de tak, deden we ons best elkaar te volgen, vergaten we met regelmaat waar we het over hadden, kwamen voorbeelden niet helemaal goed uit de verf, kleine kinderen maken het niet mogelijk een fatsoenlijk gesprek te voeren. De onze in ieder geval niet. Heb ik ooit begrepen dat waar (kleine) kinderen ruziën, ze dichter naar elkaar groeien en wat blijkt… deze twee jarige eigenwijze peuterpubers zijn elkaars dikste vriendinnen, gaan stralen bij het horen van elkaars naam, staan als het even kan bij elkaar op de stoep, maar hebben werkelijk altijd moeite gewoon en lief met elkaar te spelen. Samen spelen, samen delen is zo moeilijk…
Ik dwaal af. Kwam onze nacht ter spraken. Gaf zij toe blij te zijn dat niet alleen zij met dat soort ongein kampten. Zouden we onze sores misschien eens wat vaker met elkaar moeten delen. Voelen we ons misschien nog een beetje gesteund. Want zijn we allemaal toch niet altijd en op elke moment en in elke omstandigheid, lees slaapgebrek zo’n perfecte ouders als we aan de ander graag laten zien. Voelt het goed dat het gras niet overal veel groener is dan bij ons.
En ach, een perfecte ouder leert zijn kind toch ook dat niet alles altijd gaat zoals je wil? Dat niet alles altijd is zoals het lijkt? Dat uiterlijk voorkomen niet het aller belangrijkste is? Dat papa en mama en alle andere mensen ook wel eens boos, verdrietig of moe zijn? Dat perfecte mensen en kinderen gewoon niet bestaan?

17 opmerkingen:

  1. oef tja iedere leeftijd heeft zo zijn leuke en mindere leuke kanten zullen we maar zeggen he..... Hopelijk vannacht iets meer rust!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoe graag ik het ook goed wil doen, ik denk eigenlijk dat perfecte ouders knap irritante kinderen maken want de wereld waar ze het straks moeten doen is nooit perfect en met tijden flink onredelijk zomaar omdat dat zo is en vooral niet eerlijk of pedagogisch verantwoord. En ach het voordeel van aangeleerd gedrag is dat het ook af te leren is.....en toch zou ik het zelf ook graag wat beter doen! Succes Anouk

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Pff herkenbaar, vooral vandaag weer eens! Lees: ook zo'n nacht achter de rug. Hier door een verkouden peuterpubertje. Maar wat voor misverstand heb je het nou over? Iets over het slapen?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Precies, perfecte ouders bestaan niet! En perfecte kinderen ook niet. Ik zou zelf héél graag wat geduldiger willen zijn en tot 10 leren tellen... maar dat lukt dus ook niet altijd. Ach... we doen ons best hè.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Perfecte ouders? Als je een handboek hebt over hoe je dat wordt dan hoor ik het graag. Nee, natuurlijk bestaan die niet. En degene die zeggen dat ze zoiets nog nooit hebben mee gemaakt en perfecte kinderen hebben, zijn waarschijnlijk erg vergeetachtig.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Huh? Perfect? Nee, dat woord past totaal niet bij opvoeden en ouders zijn!
    Je moet er gewoon met elkaar het beste van maken denk ik!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Kijk zo moeten we het maar bekijken met z'n allen :-)

      Verwijderen
  7. Ouderschap is zwaar, vooral als je kinderen nog klein zijn. Wees blij dat je anderen hebt om dat mee te delen. Ik heb daar altijd veel steun aan gehad. Het was fijn om te weten dat je niet de enige was. En probeer vooral niet perfect te zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Een perfecte ouder bestaat niet. Dat is maar goed ook, het is namelijk ook een teken dat ieder mens uniek is. :)
    Hopelijk mag je vannacht weer lekker slapen.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Owwwwwww meis .... ik heb geen kiddies maar ik kan toch zo genieten van jouw blogjes. Je schrijft echt zo leuk en zo pakkend!

    Je zou eens moeten overwegen je verhalen als column aan te bieden .... ze zijn geweldig en ik weet zeker ook mede-moeders heel herkenbaar!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat een leuk blogberichtje...het valt niet mee soms. Fijn dat er ook nog mensen zijn die wel eerlijk hun verhaal willen doen :o)
    Doet een mens goed!!! Fijn lang weekend! Dinaz ♥

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Imperfectie is hetgeen ons allemaal bindt ;)

    Groetjes,
    Rosalie

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Het doet deugd om zo'n authentiek blogbericht te lezen. Ik duim voor een rustige nacht bij jullie en ...bij ons -:)

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Nee joh, elke papa en mama doen maar wat. Soms werkt het, soms het is even zoeken. En soms zijn tips van andere papa en mama's hartstikke handig.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Fijn dat je zo kon sparren met je vriendin. En je hebt helemaal gelijk. Niemand is perfect. Wij als ouders niet, en de kinderen niet. Gelukkig maar. Wat zou het leven toch saai zijn, als dat zo was ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Vaak is het zo als je het ter sprake brengt opeens veel meer mensen hier mee of andere ellende te kampen hebben. Dus gooi af en toe je ellende er maar uit, dat lucht ook weer een beetje op. Nu op naar de volgende slapende nacht:).

    BeantwoordenVerwijderen