zaterdag 13 april 2013

Schuldig

Ohhh, u moet weten, ik voel me zo ontzettend schuldig. Begon ik net aan de eerste dag slaap trainen met kleine man, lag hij als een prinsje in zijn bedje en zelfs ook even kleine meid, zat ik boven naast zijn bedje een beetje te lezen, spelletje en dergelijke en over hem te waken. Moet van E. Pantley. Later een keertje daar over meer. Ging de bel. Indringend en hysterisch. Lang en vaak. Sloop ik stiekem bij kleine man vandaan en als een muisje op de trap, bibberend van de adrenaline, waar dat precies voor nodig was? Zowel kleine man als meid sliepen verder en slaakten alleen een geërgerde zucht, wie ze toch kwam storen.

Niemand. Vloekte ik binnensmonds, tuurde uit het raam en bleef eindeloos verscholen achter het muurtje staan om die bengels in de kladde te vatten. Ik zou ze...
 
Maar ik stond daar een beetje wortel te schieten, geen bengels te bekennen en kleine meid was inmiddels opgeladen voor deel twee van de middag. Zag ik bij het openen van haar gordijnen de ambulance bij de buren staan. Hoppa, nog een adrenaline stoot. Er moest wat zijn met kleine buurmeid, het was vast haar mama die in paniek naar deze kinderzuster was gerend. Deze zuster deed niet open. Maar was wel gewoon thuis. Snapt u mijn schuldgevoel. 

Liep ik snel toch nog even naar één zo'n broeder. Of ik nog ergens iets kon betekenen. Ik zag ze kijken en hoorde ze denken. Weer zo'n bemoeial. Denkt dat ze ons professionals wel even zou kunnen helpen. Ja, en herkende ik er toevallig eentje van gezicht. Van toen ik ooit nog werkte. Herkende hij mij zeer zeker niet.
 
De hele rest van de dag en een deel van mijn toch al wakkere nacht heb ik liggen piekeren. Hoe zij voor mijn deur stond met haar schokkende kleine meid in haar handen en geen gehoor kreeg. Wat ik voor haar had moeten doen, hoe ik haar kindje van haar zou overnemen, haar geruststellen en de ambulance voor haar had gebeld. In plaats daarvan rende zij de buurt af op zoek naar hulp. Die vond ze, gelukkig. Haar kleine meisje had een koortsstuip. Is weer thuis en is alweer aan de beterende hand. Ik stopte een kaart in de bus, durf haar nog amper onder de ogen te komen. Ik voel me zo ontzettend schuldig....

21 opmerkingen:

  1. thuis zijn betekent niet altijd beschikbaar zijn.
    heb hier ook weleens kleine buurmeisje in mn handen gedrukt gekregen omdat iets grotere buurmeisje een koortsstuip had. Soms doe ik ook niet open als er wordt gebeld want dan sta ik onder de douche en geloof me zo wil ik niet tevoorschijn komen en zij willen mij ook niet zo zien :-) Geen schuldgevoel hoor meis een mens doet wat ie kan en het slaapritme van jouw kids is super belangrijk ! dikke knuffel, Ellen

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Maar zotte trees, daar moetge u tochniet schuldig overvoelen !
    Dat was toch niet express

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Je kon toch niet weten dat het urgent was waarom ze aanbelde. Voor hetzelfde geld weer een collectant of gewoon ouderwets belletje trekken. Ik snap dat je je schuldig voelt, maar dat is eigenlijk helemaal niet nodig.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. ik dacht dus inderdaad belletje trekken....

      Verwijderen
  4. Ahhhh ik snap het wel maar voel je niet schuldig hoor. Je kon dit toch ook niet weten en jij hebt ook je werk te doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Tsja, kan me je gevoelens wel voorstellen. Edoch: niet terecht hoor. Bel aan morgen, vertel je verhaal/leg uit en je zult zien dat ze het je niet kwalijk neemt. Echt.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. o, da's schrikken.. maar ja, jij bent ook niet helderziend en je wist ook niet wie er voor de deur stond. Ik laat hem ook wel eens gaan, de deurbel, en de telefoon ook....

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Niet schuldig voelen, al begrijp ik het heel goed. Ik doe ook niet altijd open wanneer er aangebeld wordt. Soms ben je gewoon druk met andere dingen bezig en je kon niet weten wie er aan de deur stond.

    Succes met de slaaptraining en een heel fijn weekeinde verder!

    Liefs, Evita

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Oooh, ik snap zo goed hoe je je voelt. Maar maak je niet druk. Je buren zullen vast niet boos zijn. Fijn weekend.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Och toch, wat een schrik! Niet schuldig voelen hoor, kan gebeuren. Geef ze maar een dikke knuffel:D

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Nope, niet schuldig voelen, je was bezig met je eigen moppies. Hier wordt ook héél vaak zomaar aangebeld en ik doe ook écht niet altijd open hoor. Schudt het van je af, diepe zucht en weer verder gaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Snap dat je schuldig voelt achteraf, ik zou hetzelfde hebben maar je wist niet wat er aan de hand was anders had je zeker open gedaan. Ik zou precies hetzelfde doen, ik doe ook niet open als ik boven bezig ben met de kinderen.
    En ik ben ook verpleegkundige, heb ook een keer hulp aangeboden aan de ambulance broeders maar dat laat je de volgende keer wel uit je hoofd ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Hier nog meer van het goedbedoelde advies (dat altijd heel makkelijk te geven is op afstand...): niet doen! Gebeurd is gebeurd, daar verander je niets meer aan. Jouw buuf zal ook heus wel eens de deur niet open doen als het haar niet uitkomt. Til er niet te zwaar aan, daar help je niemand mee en vooral jezelf niet.

    Groetjes,
    Rosalie

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Hier hoef je je echt niet schuldig over te voelen. Het is gewoon zo gebeurd. Je kon gewoon even niet opendoen. Als ze je gebeld had, had je wel opgenomen en dan had je misschien wel iets kunnen betekenen.
    Vervelende samenloop van omstandigheden. Maar niet jouw SCHULD. Hier heeft niemand schuld.
    Maar ik snap wel dat je je er rot door voelt.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Hier nog meer van hetzelfde, maar ben ook zeker van mening dat je schuldig voelen wel het laatste is wat je moet doen. Heb ook wel eens de deur niet opengedaan terwijl ik wel gewoon thuis was, maar te druk met de kleine, onder de douche of achter bezig en te laat gehoord.
    groetjes Mickey

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Wat een rotgevoel, maar onterecht! Je kon niet weten wie er aan de deur stond. En al gaat de bel, je hoeft niet altijd open te doen. Soms komt het gewoon niet uit.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Ohhhh wat ontzettend rot! daar kan je echt helemaal niks aan doen. Gelukkig gaat het nu goed met de meid!

    BeantwoordenVerwijderen
  17. o ja nou ja was gewoon net even het verkeerde moment! Kan gebeuren helaas. Met schuldgevoel los je ook niets op. Toch netjes afgehandeld zo met het kaartje?

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Och hey daar kan jij toch niets aan doen! Niets om je schuldig over te voelen hoor, soms lopen de dingen gewoon zo.

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Wat een verhaal zeg! kan me voorstellen dat je geschrokken was dat je niets gedaan had.

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Och meis, was je helderziend geweest dan had je het wel anders gedaan, dit wist je toch ook gewoon niet! Als je, je er zo naar over voelt, spreek het uit met haar, blijf niet met zo'n enorm schuldgevoel lopen, ik weet zeker dat niemand je iets kwalijk neemt (behalve jijzelf dan!)...xxx..Maddy

    BeantwoordenVerwijderen