maandag 7 januari 2013

Wat is dat toch?


Met bijna tranen in mijn ogen belde ik vriendin H. Met de mededeling dat we waren omgekeerd. En echt, u zult met z’n allen wel van alles denken, dat ik een watje van een moeder zou zijn, een emo tuttebel, een verre van doorzetter en meer van dat soort. Maar hé, het interesseert me niet. Uit mijn mond? Wat me wel interesseert is wat vriendin H. er van zou denken.
Vol goede moed, een positieve vibe en een iet wat mopperig kind wat in zijn autostoeltje werd gesnoerd gingen we op pad. Weer eens een keertje proberen. Mama gaat een stukje rijden. Keek ik er zo naar uit, kopje thee, bijbabbelen en spelende kids. Zag ik van te voren al op tegen de reis. Niet eens zo ver.
Draaien we de snelweg op, zet meneer zijn meest hysterische keel op. Mijn kleine huilt nooit mannetje. Alweer. Wat is dat toch? Toch wagenziek?
Daar zit ik dan. Met een heel lief kind, luid keels meezingend met Nijntje en een ander ook heel lief maar zwaar en zwaar verdrietig kind. Het geluid en de hysterie worden me teveel, ik val uit naar kleine meid die vol enthousiasme op de maat tegen de rugleuning trapt. Kan me nauwelijks nog concentreren op het voorbij razende verkeur en besluit de eerst volgende afslag rechtsomkeer te maken. Zo gezegd, zo gedaan.
Rijd ik mijn vertrouwde stadje weer in, daalt de snelheid en daarmee het volume van kleine man. Na snikkend en gorgelend (hij stikt toch niet?) valt hij uiteindelijk in slaap. En daarom kan ik hem heel eventjes wel wat doen en is het maar goed dat wij weldenkende mensen onze gedachten niet direct in daden omzetten. De arme schat, kan er ook niks aan doen, mama voelt zich direct schuldig, alleen om de gedachten al. Eenmaal thuis is het enige wat de hysterie bewijst het nog warme plasje tranen in mijn mannetje zijn ooghoeken en zijn rood gevlekte gestreste normaal altijd gave kopje.
En dus zit ik hier te balen. Teleurgesteld. Om het verdriet van mijn mannetje en het teleurstellen van vriendin H, die direct aanbood morgen onze kant op te komen, en de kindertjes. ‘Mama is wat vergeten? We gaan naar H en I toch mama?’
 

19 opmerkingen:

  1. ach ach...die kleine man.
    Schijt aan de rest hoor! Lekker je eigen dingen bepalen, groot gelijk!
    Je zult vast je best gedaan hebben en dat is het al waard...morgen dan maar lekker bij jou thuis aan een bakkie thee toch!? H. heeft hier vast alle begrip voor :o)

    X Dinaz ♥

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Als er 1 ding is wat ik wel heb geleerd nu ik moeder ben, dat vaak alles anders loopt als dat je vantevoren gepland hebt. Je vriendin zal er wel begrip voor hebben. Een dikke knuffel voor die kleine man.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Bizar he! Heeft hij het ook als je een klein stukje in je eigen wijk rijdt? Wagenziek, misschien wordt hij bang van het geluid/de beweging? Of misschien gewoon een hekel aan vastgesnoerd stilzitten? Verveling?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik weet het niet. Eerst was het elk stukje... nu eigenlijk alleen snelweg. En heel soms slaapt hij gewoon. In de stad rijden is keten met kleine meid. Hij begint al te mokken als hij in de stoel moet.... Blijft gokken allemaal maar erg vervelend wel in ieder geval...

      Verwijderen
    2. Hmm, afleiding zoeken dan maar? Mandarijntjes voeren? Binnenweg nemen? Om slaaptijd rijden en hopen dat hij snel in slaap valt? (werkt hier niet). Zit hij al in een hoger stoeltje? Maakte hier veel uit, alleen woog het arme schaap met 1,5 jaar pas de vereiste 9 kilo...

      Verder herkenbaar dat "ze" soms helemaaaaal niet meewerken aan je leuke plannen!

      Verwijderen
    3. Ja, dat grotere stoeltje, dat is ook een goede tip (mits hij er veilig genoeg in zit natuurlijk...)

      Verwijderen
    4. Overigens is het bij oudste nog steeds een probleem als we te ver gaan zonder mp3 speler of ander vremaak. Hij heeft last van gebrek aan zitvlees en wordt heel ongelukkig....

      Verwijderen
    5. Mannetje heeft wel al de vereiste 9 kilo.... Maar is pas 8 maanden en vind veiligheid toch nog wel prioriteit. Eten geef ik hem dus ook nog liever niet als hij zo ver achterover ligt.... Hij verslikt zich nog te vaak en heeft nog moeite met stukjes. We proberen te rijden op slaaptijd maar we moeten ook weer terug. Kan dus niet altijd. Probeer maar zo min mogelijk te rijden.... En over paar maandjes eens grotere stoel proberen. Duimen dat dat werkt. En die spiegels ga ik eens bkijken...

      Verwijderen
  4. Hier was het op een gegeven moment ook brullen tot we een ander stoeltje kochten (DL was eigenlijk nog geen 9 kg, maar wel al de vereiste leeftijd).

    Maar erg he als dat gebeurt, dan kun je je echt niet meer concetreren wat toch wel handig is met autorijden.Gelukkig komt je vriendin morgen jullie kant op.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. ik kan me zo het gevoel voorstellen dat je je verheugd op iets leuks en het uiteindelijk niet door gaat. Misschien wil hij wel jouw gezicht kunnen zien als je rijdt? je kunt handige spiegels hiervoor kopen. Succes! en hoe zijn de magneten op het kamertje van je dochter. nog steeds blij mee? lieve groetjes kathy

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jaaaa de magneten zijn leuk! Maar liggen nog heel veilig te wachten want moet mijn bord nog maken. Wil niet dat ze vn te voren al stuk gaan. Ga snel een mooie lijst halen en vetven. Dan kunnen ze er op....

      Verwijderen
  6. Hmm vervelend dat de kleine man niet van autorijden houdt. Ik hoop dat dat over 18 jaar wel anders is ;) Een ander stoeltje is al genoemd, misschien wil hij gewoon wat kunnen zien? Zag spiegels in de aanbieding bij de Dirk vandaag, misschien een tip!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Dat is balen zeg! Zou geen oplossing voor je weten. Ik hoop dat je snel de gouden tip vind. Fijne dag morgen met vriendin.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Lieve vriendin M,
    Het is heel vervelend. Voor jou omdat je hierdoor min of meer aan Almere gekluisterd zit, dat is op zich al vervelend;). Voor je mannetje, omdat er kennelijk iets is om over te huilen. Voor je meisje, omdat zij er ook droef van wordt. En ja, ik had me er ook op verheugd en natuurlijk vind ik het jammer, maar dat neem ik jou helemaal niet kwalijk! Morgen rijden wij gewoon vrolijk jullie kant op. Dan doen we dat bakje thee en bijkletsen gewoon dan!
    Dikke kus,
    vriendin H., zelf moeder van een huiskamerschreeuwertje (ieder z'n eigen leed;))

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Doen wat voor jou goed voelt is altijd goed. Vervelende situatie, maar fijn om zo'n lieve vriendin te hebben die morgen jouw kant opkomt voor een bakkie thee.

    Groetjes,
    Rosalie

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat zijn begripvolle vriendinnen toch waardevol! Heten ze misschien daaarom 'vriendin'.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ik vind het vooral heel dapper van je dat je teruggegaan bent naar huis. Omdat je je beseft dat je zo niet op de weg kunt concentreren met de zorgen van je mannetje. Duschapeau! En wat lief van je begripvolle vriendin!

    Hoe doet de kleine man het trouwens in de bus? Trekt hij dat wel?

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Och arme! Ik had er zo een die op de snelweg in slaap sukkelde, maar bij elk stoplicht ging krijsen krijsen krijsen. Sta je daar tussen de rest ;-)
    Nu doet dat zelfde mannetje niets liever dan in de auto zitten en alles, ja werkelijk ALLES, benoemen wat hij ziet. Een ander soort ergernis haha. Ik gun het jou en je kleine man dat hij ook snel het plezier van autorijden zal ontdekken, want autorijden terwijl je kindje huilt is niet te doen!!!

    BeantwoordenVerwijderen