woensdag 2 januari 2013

Oh nee, niet weer...


Ik ben een beetje hypochonder. Ik denk altijd overal het ergste van. Maak me bij elke muggenbult of rode vlek ongelooflijke zorgen en mijn grootste angst is mijn kinderen ernstig ziek of laten we het daar niet over hebben. Vast en zeker door mijn medische achtergrond. En heel misschien was ik altijd al een beetje zo. Of misschien is het ergens gewoon wel moederschap. En dat zou betekenen dat u me nu wel massaal kan gaan vertellen dat ik niet gek ben. Niet overbezorgd of iets dergelijks.
Mijn kleine meidje, vrolijk en speels als altijd begon weer een beetje bleek te zien. En nog wat bleker. En toen op haar tot nu toe bleekst met van die diepe rode wallen. Stelt u zich even voor. Gewoon nog steeds vrolijk hoor en gezellig en ondeugend en stout. Maar had ik ondertussen al bedacht wat ze allemaal wel niet zou kunnen mankeren.
En toen ineens was daar weer een bultje. En ik wist het meteen. Daar waren ze weer, die ontzettend vervelende fopbultjes. Eerst eentje. Zodat ik mezelf nog kon wijsmaken dat we hier vlooien in huis hebben of dat er ergens nog verlate wintermuggen te vinden zijn. Ik zag mezelf al naast mijn kleine meidje in het ziekenhuis liggen. Waken over de goede zorgen, verhaaltjes lezen en geruststellend liedjes zingen na wat ze allemaal met haar hadden gedaan. Vast en zeker is ze ernstig ziek. Maar echt, de huisarts ziet me aankomen met mijn verhaal over mijn vrolijke, speelse, stoute meisje met haar muggenbult. Dus wachtte ik af.
Met de dagen kwamen er steeds weer meer bultjes bij. En inderdaad, deze verdwenen net zo plotseling. Galbulten. Dus toen ik haar vanavond hoorde mopperen en klagen door de babyfoon, ik ter controle haar enkeltje betastte en daar een ware bultjes explosie ontdekte, plukte ik tot grote schrik van kleine meid herself de dame uit bed en zette haar beneden in het felle licht op de keuken tafel om haar eens goed te bekijken. En dat ging haar een beetje te ver. Dikke tranen en oorverdovend huilen om wat mama haar aandeed probeerde ik met mijn aller aller rustigste zelf de spoedpost te bellen en mijn verhaal uit de doeken te doen, waarna de vriendelijke assistente kleine meid een voor ons bekend drankje voorschreef wat we alleen nog wel even moesten komen halen.
En zo zat ik dus vanavond Woezel en Pip te kijken in plaats van Nanny McPhee met chipjes en mijn Lief op de bank. En weet ik nu al dat ik pas weer ben gerust gesteld als de allerlaatste muggenbult het lijfje van kleine meid heeft verlaten.

21 opmerkingen:

  1. Beterschap voor je kleine meisje! En hopelijk nog een beetje nachtrust voor mama en papa...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. bultjes kunnen toch van alles zijn..
    galbultjes.. muggebultjes..mazelen..rode hond..3e dag ziekte..
    allemaal betrekkelijk ongevaarlijk als je een peuter bent.. maar wel lastig..
    beterschap hoor!!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja inderdaad.... Ik wee het ook wel, en deze hadden we zelfs al eerder gehad. Maar toch, ik sla soms gewoon een beetje op hol ;-) gelukkig ligt ze weer in haar bedje en heeft zij er weinig last van.

      Verwijderen
  3. Och arm (klein)meisje! Beterschap hoor, en dat het maar lekker snel over mag zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik denk dat oma morgen de bultjes even komt wegkussen :)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ach dat arme meissie toch...ik hoop dat ze snel opknapt!!!

    X Dinaz ♥

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ach wat sneu! Hopelijk knapt ze snel op.

    Xx

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Het zegt me niets, galbulten? Is ze er ziek van? Sterkte, allebei. Want ha, die zorgen van mama, die herken ik...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nee gelukkig niet. Het is waarschijnlijk een allergische reactie. Binnenkort laten checken bij de huisarts.

      Verwijderen
  8. nou ik vind het alleen maar fijn om te lezen dat je zo bezorgd bent, niks mis mee hoor en dan maar een beetje hypochonder....heeft met liefde voor je kindje te maken ♥

    beterschap voor het meiske

    lieve groet jenneke

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Bultjes bij kindjes = niet fijn. Overigens heb ik hier af en toe wel echt een mug rondvliegen hoor ! En wie is er dan de pineut.... juist....
    Ik denk dat mama's altijd bezorgd zijn om hun kindertjes, niets mis mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Galbulten vreselijk! En ik ben verre van hypochonder moet ik eerlijk zeggen (al was je verhaal heerlijk!) Ik herinner me nog de nachten met totale explosies van bulten en roodheid en jeuk en koorts. Totdat je dan bij de dokter zit en alles weg is en het kind vrolijk speelt om twee uur 's nachts. Ik heb ooit gehoord en ik hoop ten zeerste dat het waar is, dat zulke rare dingen vanaf 6 jaar vaak uit zichzelf verdwijnen, iets met weerstand die dan gevormd is en kinderlichaampjes die niet meer extreem op prikkels gaan reageren. Pff. Nog even doorzetten dus. Succes!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hmm ik hoop het. Al weet ik dat volwassenen ook galbulten kunnen hebben....

      Verwijderen
  11. Oh wat erg! Dat je je zo ongerust maakt... dat snap ik helemaal!
    En ik vind dat helemaal niet raar hoor, we willen immers het beste voor onze kinderen.
    Goed dat je toch de spoedlijn hebt gebeld, dan kun je weer iets rustiger zijn. Wel heel fijn dat dochterlief er niet heel veel last van blijkt te hebben!
    Succes, hoop dat het drankje goed zijn werk doet en dat straks alles weer een beetje normaal is bij jullie!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ai galbulten zijn zo naar, heb ze zelf ook gehad als kind. Beterschap met de kleine meid!

    Groetjes,
    Rosalie

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Beterschap met je kleine meid. Ik snap het helemaal dat je af en toe een hypochonder bent als het om je kinderen gaat. Hier ook een moeder die in de stress schiet als mijn zoontje ziek is. Misschien omdat je ook teveel ziet en hoort om je heen.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. He bah, ik heb ook een hekel aan bultjes. Vooral als ze op mijn kind zitten. Sterkte ermee!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Beterschap met je meisje.
    En ow wat komt je verhaal mij bekend voor.
    Ik heb het zowel bij mezelf, als bij mijn man als bij de kinderen.
    Heel naar, maar ook voor mij inmiddels zo gewoon.

    Liefs Priscilla

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Wat schrijf je herkenbaar! Ik heb ook een zoontje met een medische geschiedenis en bij elk pukkeltje, bultje of vlekje ben ik ook meteen bang dat er meer achter zit, zowel bij hem, mijn dochter als mijn man. Meestal is het na een dag weer weg, heeft zuslief hem gekrast, maar soms is het inderdaad een allergische reactie. gelukkig begin ik steeds beter het verschil te zien!

    BeantwoordenVerwijderen