woensdag 9 januari 2013

Nieuwe vrienden


Ik heb nieuwe vrienden. Namelijk, de muren. Ben ik hier in huis alleen met de kids, zijn de muren de enige die mijn gebral aanhoren. De oren van kleine man horen mij wel maar verstaan mij nog niet altijd, de oren van kleine meid zitten over het algemeen verstopt. Zij heeft het tot hogere kunst verheven om vooral die mama te negeren. Was ze eerst nog oost indisch doof en hoorde ze zowaar alles wat niet leuk was niet, tot we gingen aftellen en ze bij twee ineens toch wel wist wat er moest en zou, is ze inmiddels doof voor alles. Mama kan tetteren wat ze wil, respons ho maar. Pas enige vorm van reactie bij het letterlijk omdraaien van haar kinnebakkie. Werkelijk, ik had niet durven denken dat meisjes van net twee al dit soort puberaal gedrag vertonen.
En dan nog wat. Kent u Sien van Sellingen? Een ware hit in huize Maai.
 
Voor ons echt heul herkenbaar. Een blikje in de toekomst? Wij zijn er bang voor. Of heel eerlijk, ik kijk er reuze naar uit. Wij hebben er zo een. Eentje vroeg rijp als het om ondeugd gaat. Haalt streken uit als deze en deze. Kan zich heus gedragen als een hele nette dame, zegt altijd alsjeblieft en dankjewel, deelt keurig alle lekkers wat zij in haar handjes krijgt, is een ware kei in papa en mama helpen, is zeer complimenteus, heel sociaal en super maar dan ook echt super lief voor haar kleine broer. Sloeg ze vanochtend haar armpje om haar kleine broer en zei daarbij, ‘vadertjes en moedertjes houden van al hun kinderen meest’. Ontsnapt ze even aan je aandacht, heeft madam weer iets bedacht.
Zoeken we met z’n allen naar de grenzen, weet ook kleine meid na één keer heus wel dat iets echt niet mag. Is er nog zo veel ontzettends spannends te beleven. En zo lachen wij er met z’n allen weer eens om, want willen we het spontane, impulsieve gedrag van ons madammeke niet volledig aan banden leggen. Misschien heeft ze er strakjes nog wat aan J.

10 opmerkingen:

  1. Vervelend is dat he? Em kan soms ook in de negeerstand en gewoon geen antwoord geven. Wat hier vaak helpt is haar even aanraken, zodat je echt eerst contact met haar krijgt, voordat ik wat vraag of zeg.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oh gelukkig, misschien toch leeftijd ;-)

      Verwijderen
    2. Herkenbaar! En als ik niet genegeerd wordt door die 2-jarige draak, dan komt er wel een precies-omgekeerd-antwoord uit. Meestal in de vorm van 'nee', 'neehee', 'ikke niet doen' of 'écht niet'. Lekker dan. Ik hou me er maar aan vast dat het een fase is, en heus ergens wel over gaat. Liefst vóór we weer in de puber-pubertijd komen ;-)

      Verwijderen
    3. Zo krijg ik vaak nog te horen neehee ik ben bezig..... Van wie zou ze dat hebben ;-)

      Verwijderen
  2. Niks frustrerender dan kindjes in de negeerstand. Heb er in m'n werk ook wel eens mee te maken. Ik ga meestal op m'n knieën voor het kind zitten en maak oogcontact. Meestal lukt het dan wel. En wanneer ze wel meteen reageren benoem ik het positieve gedrag. Dokter Google heeft vast wel meer tips!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik ben 2 en ik zeg nee. Oh help, ik krijg dat volgend jaar ook weer.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hier ook zo een! Ik probeer zvm van dat waarmee ik haar lastig moet vallen zonder woorden te doen, dat scheelt alvast in het niet luisteren ;) Dus lekker meekletsen en zachtjes naar de deur duwen ondertussen. Idem voor de jas aan etc. Als ik de woorden "kom nou" of "jas aan" noem rent ze nl direct weg!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ja kan even vervelend zijn he. Hier hebben we het gelukkig al gehad. Het zal wel weer terugkomen als ze een jaar of 15 is ofzo ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik ben twee en ik zeg nee of ik zeg helemaal niks :-) Heel normaal hoor, maar niet zo fijn natuurlijk :-)

    BeantwoordenVerwijderen