zondag 9 december 2012

Stille tocht


Indrukwekkend. Zoveel mensen. Duizenden die langs ons straatje trokken in stilte. Voorop de familie met fakkels. Kippenvel. Graag had ik meegelopen. Maar het was een mama is niet thuis dagje en we redden samen nog net de wisseling van de wacht.
En er moest nog van alles en Lief ging er gehaast vandoor. Meelopen kon dan niet, kijken natuurlijk wel. Dus stond ik daar met kleine man en meid. Langs de kant. En nog wat andere papa’s en mama’s met kleine kinderen voor wie de tocht door de kou en regen wellicht een tikje te ver was.
Dertig minuten aan één stuk mensen. Met lichtjes, met bloemen, in trainingspak of voetbal tenue. Heel veel kinderen.
Zo bijzonder dat zoveel mensen in stilte zo een bijzonder gebaar kunnen maken.

8 opmerkingen:

  1. Ik heb er eigenlijk geen woorden voor...
    Indrukwekkend dat er zoveel mensen in stilte deze tocht kunnen lopen...onbegrijpelijk dat het heeft moeten gebeuren....

    X Dinaz ♥

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het is te sneu voor woorden dat zo'n tocht nodig is. En degenen waar het voor bedoeld is, waren er vast niet bij.
    Het is echt jammer dat we in zo'n rare wereld leven dat je zelfs bij een partijtje voetbal je leven al niet meer zeker bent. Soms word ik er zelfs droevig van.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. De jongste zoon voorop met een lieveheerstbeestje voetbal in zijn hand, naast zijn moeder en broers omringd door familie en vriende met fakkels. Heel indrukwekkend. En je hebt gelijk, te sneu voor woorden dat dit nodig is maar als het dan gebeurd wel een mooi gebaar!

      Verwijderen
  3. Ja heeeeeel bijzonder. Ben niet gegaan, maar heb wel de foto's gezien! Het is toch ook allemaal wat he?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik hoop dat het wat doet - dat het wat veranderingen teweeg brengt in het brein van de gekke medemens die zoiets doet en in de maatschappij

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hoe mooi ik het gebaar ook vind, ik heb er wel een dubbbel gevoel bij. Het belangrijkste is dat de familie van het slachtoffer er steun aan heeft. Maar tegelijkertijd vraag ik me af waarom er toch telkens weer stille tochten 'nodig' zijn. Kennelijk verandert het niets in de samenleving en dat maakt me wel triest.

    BeantwoordenVerwijderen