donderdag 6 december 2012

Sint spanning en perikelen



‘Sinterklaas komt, mama’ hoorden we de ochtend door de babyfoon. Kleine meid had het onthouden. Maakte zich de rest van de dag vooral nergens druk om. Vroeg zich alleen af of het paard ook mee zou komen. Naar binnen het liefste maar ‘dat kan toch nieeeet’… Haar nieuwe stop zin. Mama en papa daarin tegen waren druk. Papa met belangrijke zaken als werk enzo en mama met alle dagelijkse beslommeringen plus de geheime avond voorbereidingen. En das lastig kan ik u zeggen. Want ze mag dan twee zijn, ze is niet op haar achterhoofd gevallen. Mama en papa moeten daar nog wat aan wennen. Want ze snapt het toch allemaal nog niet. Juist ja. Of als we denken dat ze slaapt. Maar wat soms dus niet het geval is.
En toen brak de avond aan. En hadden we zowaar haast allemaal. En dus smste ik Sint even of het ook een half uurtje later kon. En kreeg ik terug dat dat wel erg veel gevraagd was, Sint had het druk. En kleine meid begon te roepen dat ze naar bed moest. En trek in eten had ze ook niet maar zwaar verontwaardigd en niet te troosten was ze wel toen kleine man haar bord lasagne van de tafel af zwiepte. Lasagne dus over de witte vloer en stoel en… Het beloofde een hele gezellige avond te worden en alles verliep vlekkeloos. Toch iets van spanning in het kleine lijf?
Een paar happen dan. Met de belofte op een bak pepernoten. Bij uitzondering hoor. En dat had ze door natuurlijk. Want de bak zat veel te vol. Gewoon voor het zicht, staat zo gezellig. Maar is zo verdomt moeilijk om af te blijven voor de kleine vingertjes. Dus deelde ze ze maar rond. En stak er af en toe stiekem zelf ook eentje in haar mond. En had ze ineens buikpijn, of dacht ze dat in ieder geval maar was ze dat gelukkig snel weer vergeten.
En daar zaten we dan. Veel te vroeg natuurlijk. De kleine meid een beetje op te jutten. En echt op het allerlaatste moment gooide kleine meid een vol! glas melk over de bank. En moest ik echt mijn best doen niet tegen haar uit te vallen. De spanning snapt u? En toen kreeg ik ineens een sms. Dat de piet onderweg was. Heeft u dat nou ooit meegemaakt? Een smsje van de Sint? En schrok kleine meid zich werkelijk helemaal lam van het gebonk op de ruiten. U had dat bekkie moeten zien. Kon piet mooi even maken dat ie weg kwam. Met zijn grote voeten. Merkte Lief dan weer op. De afdrukken stonden in de sneeuw.
En toen was het hek van de dam. En hadden wij ineens een hyperactieve peuter die stijf stond van alle adrenaline. Wist niet hoe gauw ze alles uitgepakt moest krijgen, keek vooral niet voor wie alle pakjes waren, namelijk allemaal voor haar. En tussendoor moest er ook nog gespeeld worden, das lastig, ze had het veel te druk. Maar hebben we enorm genoten van het enthousiasme van de kleine meid. Inmiddels snapt ze dondersgoed wat er allemaal gebeurd.
En vandaag? Zijn we echt niet veel te moe met z’n allen. Heb ik nog geen huiltje, schreeuwtje of gejengel gehoord. Zitten we ook heus niet de hele dag met z’n allen voor de tv of ipad. Gelukkig ook geen snottebellen tot in onze haren en ruiken we hier heel fris en heus niet zuur net als de rest van Nederland op het ogenblik.
Maar, het slaapt. Op de bank dus, pootjes om hoog en een hete stomende kop thee en een brok chocola!

Fijne pre Sint allemaal!!!

6 opmerkingen:

  1. hahah heel herkenbaar! Boris vond ook al zijn kadootjes voor zichzelf...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hihihi, wat een fijn "zootje". Straks keert de rust weer terug hoor, dan het snot nog weg en alles is weer normaal.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oh zo spannend! Hier allemaal vreugdekreetjes bij het zien van de zak cadeautjes! Helaas zag ik de bijbehorende verrukte/verbaasde blikken niet, want mama was de pi(n)e(u)t :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. aaaaah, wat spannend toch allemaal voor die kleine meid :)

    BeantwoordenVerwijderen