donderdag 27 december 2012

Oh papa weer hoor...


Oh en die papa snapt het weer eens niet. Mijn meidje is namelijk mama. Van een tal aantal poppen, beesten en ander weet ik wat het moet voorstellen knuffels. Allemaal zijn ze haar baby en zij overduidelijk van allemaal de mama. Ze voedt ze zelf, ze gaan allemaal op het potje, worden bij vlagen voorgelezen, drinken uit de zelfde beker limonade, krijgen cake en moeten allemaal slapen. Maar hebben bovenal allemaal wel eens pijntjes en tranen. En worden dan weer helemaal blij en tevreden gekust en geknuffeld. En iedereen zou toch moeten snappen, wie er aan de kinderen komt, komt aan mama.
En toen waren we deze dagen bij oma. En bij oma ligt een van de kindertjes. Maar deze voelde zich al een tijdje niet zo lekker. Wat last van de oogjes, zag zo nu en dan een beetje scheel. En in het kader van één grote HAPPY familie met de feestdagen zou papa dit kind wel eens even beter maken. En plopte toen zo het hele oog achterin het hoofd. Foetsie, verdwenen. Nou niet helemaal verdwenen, bij het heen en weer schudden van het kind was het te horen. Ach, niet heel veel inhoud had deze baby dus…. Maar tja… toen moest er aan de mama worden uitgelegd dat popje een beetje gehandicapt was.

En zo zag ik van een afstandje het smoeltje van mijn meidje vertrekken. Een verdrietig maar verwijtend papaaaa kwam eruit. Dikke tranen rolde over haar wangen toen ze troost kwam zoeken in mijn amen met de mededeling dat popje zo verdrietig was. Nou, daar ging dus weer mijn moederhart. In een heleboel stukjes op de grond. Naast die van mijn kleine meidje.
En papa moest en zou het dus gaan goedmaken. Want kleine meid was ontroostbaar. En probeerde met een mes (?!) het oogje uit het kopje te vissen. En toen dat niet lukte stelde hij voor het hele hoofd maar even van de romp te scheiden. Koste me het zowaar nog heel veel moeite hem van dat idee weg te houden om ons meidje verder nog groter leed te besparen. Papa bezit duidelijk nog geen chirurgische of dokters kwaliteiten.

Oma daar in tegen heeft het beter begrepen. Tekende met zorg het oogje na en plakte het op de lege oogkas. En daarna knuffelde kleine meid haar baby plat. Kuste het en was weer volmaakt tevreden. Popje en mama waren weer beter.

16 opmerkingen:

  1. Ahhhhh wat een heerlijk en ontroerend verhaal!
    Papa is duidelijk niet in de wieg gelegd als poppendokter .... maar Oma bracht de uitkomst!!!!
    Geweldig en gelukkig een happy ending .... en ze konden weer lang en gelukkig knuffelen hihihihi

    BeantwoordenVerwijderen
  2. owwwwwwwwwwww owwwww owww die papa, snapt er toch ook helemaal niets van...en dan nog met een mes aan de gang willen gaan ( proest ) nee dit is not done....gelukkig dat er een oma is die dit allemaal VEEEEEEEL beter kan

    lieve groet jenneke

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oh nee, klein baby mist een oogje, daar kunnen mama's ook niet tegen! Glukkig heeft oma het goed opgelost, niemand die het ziet......;)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Oh, zo herkenbaar. Mijn pop haar hoofd was hard en haar lijf zacht, ken je die. En haar hoofd viel er af: op balletkamp!!! Ik werd gek! Maar gelukkig was onze balletmeester ook een perfecte poppendokter, die maakte het hoofd er weer aan en het hoofd hangt er 25 jaar later nog steeds aan :)
    liefs Els

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oh gelukkig. Dit was ook zo'n pop. Maar je begrijpt dat ik lief daar niet mee vertrouw.

      Verwijderen
  5. Haha wat een leuk blogje. Goed opgelost van papa toch?

    BeantwoordenVerwijderen
  6. O Oma heeft het oogje getekend (las ik overheen). Wat fijn dat zij het wel met zoveel zorg heeft gedaan :P

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Maar papa toch, foei! Gelukkig was de rescue van oma een succes!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ocharme het poppenmoedertje !
    Oeioei de poppemie !
    Die papa toch !
    Oma to the rescue ! .. hehe ... eind goed al goed :)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hihihi die papa toch, dit soort dokterspraktijken moet hij toch echt effe in en andere ruimte doen. Dat doen ze in een echt ziekenhuis ook, ik geloof dat mama's daar ook niet goed tegen kunnen als hun kind geopereerd wordt. Dus opa :p de volgende keer het lieve kleinkind meenemen naar de operatiekamer zonder mama in de buurt, want opa moet toch wel snappen dat mama's niet goed tegen onthoofdingen kunnen.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. O, wat een leed is dat he. Ik weet het van mezelf nog zo goed! Beer/pop/knuffel gewond... blegh! En mijn kinderen hebben het ook. Mooi, gevoelige zieltjes.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat een wrede papa zeg! Aanpakken die vent zou ik zeggen :) Gelukkig wist oma raad.

    BeantwoordenVerwijderen