maandag 26 november 2012

Vrienden...


Laten we even voorop stellen dat ik echt alles voor mijn kindjes over heb. En dat ik ze voor geen goud meer zou willen terug ruilen. Ze niet meer weg kan denken uit mijn leven, ze nooit, maar dan ook nooit meer kan missen. Laat ik God op mijn blote knietjes vragen dat dat nooit zo mag zijn.
Maar soms, heel soms mis ik mijn oude leventje. Het gaan en staan waar je wil met als enige beperking je werk. Want ergens moet er natuurlijk wel wat centjes op de plank binnen komen. Maar verder… stappen, socializen, sporten, lekker eten, wijntje, concerten, eet dates, shoppen tot je er bij neer valt, spontaan de auto in voor vriendin ver weg, thee drinken, uuuurrren kletsen en eindeloos uitslapen. Maar vooral gewoon onbeperkt en altijd omringt door mijn vrienden. Dat mis ik. Mijn vrienden. Mijn vriendinnen.
Maar kijk, ik mis het af en toe, mijn kindjes zijn het waard. En ooit, over een jaartje of twintig komt een deel van dat lijstje wel weer terug. Sommige wat sneller al misschien. Maar mijn vrienden wil ik eigenlijk nu al terug. Of misschien moet ik beter mijn best doen ze te behouden.
Voor sommige van hen is dat niet zo moeilijk. Vooral die in dezelfde periode van hun leven en zo praktisch naast mijn deur. Even binnen wippen in een half uurtje binnen het drukke moeder enzo schema is dan nog goed te doen. Een paar zijn er gewoon, en als ze er niet zijn dan ook. Een paar zijn er gewoon altijd al geweest, met anderen heb ik al het een en ander meegemaakt. Maar om sommigen maak ik me een beetje zorgen…. Even een uurtje of verder in de auto met mijn (krijsende) kinders in mijn upje, zo stoer ben ik niet al zou ik het willen. Een avondje doorzakken dan, maar zit ik nog iets te vast aan mijn beeb. Waar ik zelf voor kies uiteraard. Maar ook de ochtenden moet ik er weer staan. Een ochtend waar ik zelfs zonder doorzakken nog aardig mijn best voor moet doen.
Maar hoe dan? Mijn vrienden kring beperken tot mede moeders in de directe omgeving met zelfde (drukke) schema? Hopen dat mijn mede moeder vrienden het allemaal wel begrijpen en duimen dat mijn kinderloze vrienden mij zo leuk vinden dat ze even een paar jaartjes wachten??? Of gewoon maar accepteren dat het leven loopt zo als het loopt en dat vrienden komen en gaan?
Dus, voor mijn vrienden: Ik denk vaak aan jullie, jullie moesten eens weten. Ik mis jullie en jullie zijn me veel waard ook al zie ik jullie niet elke week! Jullie weten vast wie jullie zijn....
 

13 opmerkingen:

  1. Zo herkenbaar, had het zelf kunnen schrijven! Ik zit er de laatste tijd ook wel mee. Soms dan hè, als ik tussendoor de kans krijg :-) Ik probeer zelf steeds meer te denken dat het leven gaat zoals het gaat. Niet dat ik geen moeite moet doen voor vrienden, maar ik moet me niet in moeilijke bochten willen wringen, terwijl dat tegen mijn gevoel ingaat.
    Ik heb laatst een 'vergetenvriendendag' gehouden: vriendinnen die ik in geen tijden had gesproken/gezien, heb ik die dag even gemaild of ge-smst. En weet je wat de reacties waren? "Ik denk ook heel veel aan jou, ben jou ook echt niet vergeten hoor!"
    Je ziet, je staat dus niet als enige voor dit dilemma!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Rozen verwelken, schepen vergaan maar onze vriendschap blijft altijd bestaan. Kus

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Echte vrienden zijn vrienden voor het leven. Ook nadat je elkaar jaren niet hebt gezien klikt het als vanouds. Zo'n vergetenvriendndag is wel een top idee! Maar....... Je mag die twee spruitjes ook brengen om een vergetenvriendendag te organiseren....live!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. In de loop van de tijd slinkt de vrienden"groep" altijd maar de vriendschappen die blijven bestaan worden alleen maar hechter!

    Ik herken het heel goed hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ook mijn leven is veranderd toen ik kinderen kreeg, en bewust. Je interesses veranderen, je prioriteiten. En sommige mensen gaan daar in mee, anderen niet. En bijna onvermijdelijk dat je een betere band krijgt met mede-moeders die in dezelfde levensfase zitten...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. En dat is ook helemaal waar.... Mijn interesses zijn ook veranderd. Maar toch, heel stiekem, als ik ergens even een beetje tijd heb....

      Verwijderen
  6. Zó herkenbaar dit. Het speelt ook steeds in mijn gedachten. En ik troost mezelf dan altijd meer met het feit dat echte vrienden sowieso wel blijven. Ook als er even wat minder écht contact is.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. herkenbaar. Ik had al nooit veel vrienden en die wonen ook nog eens allemaal een eind weg en zonder kids. Aangezien dochter erg aan mij hangt is het ook niet leuk afspreken met haar erbij, want dan wil ze alleen maar met mama spelen, dus schiet lekker kletsen niet op.

    Gezien mijn afgelopen verjaardagswensen merkte ik toch wle dat mijn wereldje toch wel erg klein geworden is.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. En dat heeft natuurlijk ook met de leeftijd van de kids te maken. Ze kunnen zich zelf gewoon nog even wat minder vermaken, maar dat komt wel weer hoop ik ;-)

      Verwijderen
    2. en anders is het toch nog even geduld hebben tot ze op school zitten (al is het dan maar weer de vraag of al die werkende vrienden en vriendinnen wel tijdens schooltijden kunnen afspreken...).

      Verwijderen
  8. Heel herkenbaar!! Ik heb er wel nieuwe vriendinnen bij gekregen sinds ik Mama ben en Dana naar school gaat...Moeders uit de klas, dat is ook wel heel leuk maar het zal nooit hetzelfde worden.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, ik ook sinds ik moeder ben... kinderen uit de staat helpt ook ;-)

      Verwijderen