zaterdag 10 november 2012

Oh nee, niet weer...


Oké, dit berichtje had ik ook wel gênant kunnen betitelen. Gênant nummer twee. Van een ander soort als deze maar toch gênant.
Dagje sporten werd het vandaag, doe eens gek. Eerste hele dagje zonder kleine man maar daar wou ik het toch niet over hebben. Gezellig, een toernooitje bij mijn oude cluppie. Beetje bijbabbelen hier en daar, wedstrijdje hier en daar, nieuwe mensen ontmoeten, oude mensen weer eens vertellen over hoe het leven nu staat. Gokken naar namen en de verhalen zo draaien dat ze me weer wat herinneringen lieten boven drijven… want ik ben goed in gezichten, herken ze meestal dus wel ergens van maar namen… feiten… Want er veranderd nog al wat zo in 10 jaar. En dus kwam het voor dat ik vandaag hoorde ‘waar ken ik jou toch van?’ Nou van hier dus. Ik speelde hier ooit. Zo’n tien jaar geleden. Nog wat jonger, frisser, strakker…. Iets meer onzeker maar eigenlijk niks veranderd J. Daarvan dus. En die zin bleef hangen denk ik.
Want een paar uur laten. Na heel veel gebabbel en sporten, douchen en weer in de normale kleren. Loop ik de kantine uit en zie een man naar me kijken. Uit herkenning. En wat zeg ik? Juist… ‘waar ken ik je toch van, je komt me zo bekend voor’. Beetje vreemde zin misschien voor dit moment. Na hele dag sporten met allemaal oude en nieuwe bekende bedoel ik. Niet begrijpend kijkt deze man terug en dan valt bij mij het twintig euro briefje. Heel langzaam. Want met deze man ‘nieuwe bekende’ heb ik aardig wat zitten kletsen gedurende het toernooi. Speelde met mijn buuf. Dus probeerde ik me te herpakken. En gooide er flirterig lacherig iets uit in de trant van… ‘ja van net natuurlijk he, ik heb tegen je gespeeld’ (wat dus niet waar was) en sloeg daarbij hartelijk op de man zijn schouder. ‘Maar dacht echt dat ik je ook kende van een club of zo’. Om de boel te redden. Hopeloos inderdaad. Niet meer recht te breien.
Goed. Ik gooi het op hormonen. Die zelfde hormonen die er nog steeds voor zorgen dat ik de chocolade vlokken terug in de koelkast wil zetten en de eieren wil breken in de gootsteen in plaats van in de pan. Soort van lichtelijk chaotisch of zo.
Dus Buuf, mocht je dit per ongelijk lezen…. En je team genoot binnenkort nog eens spreken. Ik bedoelde het niet zo. Ik heb echt echt echt een gezellige dag gehad. En die team genoot van jou is echt een beste kerel. Kan lekker kletsen. Het ligt dus niet aan hem. Of maak ik het zo alleen maar erger?

7 opmerkingen:

  1. Tranen rollen over mijn wangen, ik zie het weer helemaal voor me!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Haha wat ben je eerlijk!! Maar goed, zoiets is ons allemaal wel eens overkomen denk ik ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hahhaah wat kleding wel niet met je kan doen!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Lekker herkenbaar! Ook van die eieren....

    BeantwoordenVerwijderen
  5. hahaha, ga zo door!!!! Vinden wij echt niet erg!;)

    Liefs,
    Thea.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. ahhaha heeeeeeeel herkenbaar.. en ik ben niet eens pas bevallen.. en gelukkig ook niet dement..
    maar gewoon druk.. ook in mijn hoofd..dus er kan niet veel bij.. en maak dus ook rare "fouten"...

    BeantwoordenVerwijderen