donderdag 15 november 2012

Energie tekort of overschot?


Ik zie af en toe door de bomen het bos niet meer. Ik bedoel, ik heb ineens zo af en toe van die dagen waarop ik denk dat de energie uit mijn oren spuit maar waarop er toch maar bar weinig uit mijn handen komt. Uiteraard ken ik ook dagen waarop ik niet meer weet waar ik het moet zoeken van het energie tekort. Waarin werkelijk alles me moeite kost, zelfs ademhalen. Raar eigenlijk. Misschien ben ik gewoon niet zo goed in doseren.
Vandaag heb ik een dagje van het eerste. Kleine meid naar de oppas, dagje met kleine man alleen. Helemaal vol gepland dat dagje dus. Ik moest en zou van alles. Van assepoester spelen, spelen met kleine man tot klussen, buitenlucht happen en shoppen tot ik er bij zou neer vallen.
Kleine man heeft kleertjes nodig, het kind groeit hard. Zo ook grote zus krijgt lange stelten en al helemaal niet te spreken over mama en papa, waar de kleren zo af en toe van ellende uit elkaar vallen. En schoenen. Nee, wij zijn nog niet helemaal klaar voor een koude winter. We willen wel hoor, maar shoppen met die twee van ons is tegenwoordig niet meer zo onze hobby. Kleine meid wil haar eigen weg, wel lopen, niet lopen, wel dragen, niet dragen en zeker niet in de wagen. Overal aankomen, alles uit de rekken trekken en boos worden als dat niet mag. Heel hard weg lopen en nog veel harder gillen. We zijn ook veel te streng voor dat kind. Ijsje eten ook al is het praktisch winter mag ook  niet, als het aan haar ligt komt ze elke week een kilotje erbij. Ook weer niet handig voor die kleren.
Het huis moet opgeknapt en heeft een beurt nodig. Al probeer ik het bij te houden, heb ik voor me zelf allemaal kleine lijstjes en ideeen in mijn hoofd, zodra ik me omdraai is er van mijn gezwoeg werkelijk helemaal niks meer te zien.
Maar niks van dit alles hoor. Alleen maar spelen vandaag. Geiten, schateren, gillen, lachen…. Zitten en weer omvallen, hapjes, liga, broodje. Nog meer spelen, kietelen, kletsen…. Soort van kruipen, rollen…  En pffff hij slaapt.
Even een uurtje aan de knutsel. Een uurtje voor mama alleen. Dat uurtje dat ik wilde gebruiken voor al mijn plannen. Als assepoester. Maar ik pakte toch maar weer eens een kwast. En maakte een onderlaagje. Voor een echte ‘mama Maai’. Die ligt nu te drogen. Dus van een echt kunstwerk kan ik nog niet spreken.
En nu zit ik op de bank. Me af te vragen of ik nou werkelijk zo’n overschot aan energie heb of alleen mijn hoofd eventjes met me aan de haal gaat. Mijn hoofd wil namelijk wel hoor, maar mijn benen kunnen me even niet meer dragen….

8 opmerkingen:

  1. LAstig he, doen wat je allemaal wilt doen. Niet te veel plannen maken, niet te weinig.. Maar winkelen met kinderen, dat moet je vergeten. Is voor niemand leuk. Lang leve het internet!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. gewoon je kleding kopen online..savonds als het kleinvolk op bed ligt!!!
    makkelijk , handig en snel.. de meeste kleding is binnen 2 dagen bezorgd..
    ook de grote winkelketens hebben online winkels!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dat kilootje erbij zal wel meevallen toch? Ik las hier eerder dat mevrouw leeft van de lucht ;-) Zó herkenbaar, dat je hoofd zoveel wil en dat er niets van komt. Inderdaad spuit de energie uit je oren, weg is het dan haha.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ontzettend herkenbaar. Overvolle lijstjes, in je hoofd bergen verzetten en aan het eind van de dag allang blij zijn dat je de normale dagelijkse dingetjes hebt volbracht.

    Ik moet trouwens zeggen dat je echt een fijne schrijfstijl hebt. Ik lees je blog met veel plezier.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik heb het weer met veel herkenbaarheid/lach/jaaa das waar gelezen. Geen zorgen meis, ik denk dat dit voor iedereen hetzelfde is. En we moeten niet elke dag bruisen van energie, echt niet! En wanneer je dan die ene dag niet bruist, en daar ook aan toegeeft, heb je de keer daarop energie voor 10. Ik vond het weer een aangenaam blogje :-)

    BeantwoordenVerwijderen