dinsdag 9 oktober 2012

Oppassen


Nou nou, wat een opgave weer. Ik ging weer eens een dagje oppassen. Op het nichtje. Een heel schattig lief en leuk nichtje hoor van bijna alweer een jaar. En dat is nou net het probleem. Dat meiske slaapt gewoon altijd als ze bij ons komt spelen. Vanaf heel klein af aan al. Er hangt hier gewoon iets slaapverwekkends voor haar in de lucht zal ik bijna denken. En die mama die voelt zich maar schuldig he, want die moet op zo’n dag echt van alles. Van kapper bezoek tot paard knuffelen. Dus loopt zich daar toch een end te haasten. En voelt zich dan dus de hele dag bezwaard. Of het niet allemaal te veel en te druk is voor mij. En of ik het allemaal echt wel trek. En dan weer of ik dat wel zeker weet. Nou ik zal u zeggen, ik loop echt te hijgen hier achter mijn computer hoor. Met zo’n hete stomende bak thee. De pootjes omhoog en de oogjes half gesloten. Beetje blogjes lezen. Met drie van die kleine slapende wezentjes, echt ik weet even niet meer waar ik het zoeken moet. Haha, u snapt, ik zit me hier toch bijna een soort van te vervelen. Wachten tot er eentje weer de oogjes open doet, maar nog niks van dat alles hoor, ik hoor me toch een diep geronk hier naast me en door twee van die witte babyfoon apparaatjes. Van mij mag ze vaker komen hoor. Zoals ik al zei, het zweet staat me op mijn voorhoofd.

4 opmerkingen: