woensdag 31 oktober 2012

hip of praktisch?


Ik kreeg vanmiddag een vriendin op bezoek. Bij mij thuis. Zo’n vriendin die er altijd van top tot teen verzorgt uitziet. Altijd op haar best zullen we maar zeggen. Haren, ogen, kleding, schoenen alles. Gewoon een bloedje mooie vrouw. Hip dus en precies het tegenovergestelde van mijzelf. En nou heb ik niet bepaald vooraan gestaan bij het uitdelen van mode vaardigheden, lukte het me meestal nog wel niet volledig bij de menigte uit de toon te vallen. Onzeker werd ik er altijd van. Tot nu.
Want. Paar jaartjes ouder. En mama. Van een rode, ondernemende, altijd bewegende, ‘twee is nee’ peuter en een veel te schattige inmiddels meer dan alleen nog maar melk drinkende babyreus. En dus geen tijd me ’s ochtends fatsoenlijk aan te kleden of eens een dagje te gaan shoppen. Ik bedoel, ik kan er wel mee door hoor, maar bijzonder is het niet. En dat interesseert me eigenlijk ook niet, of eigenlijk wel natuurlijk maar mijn kinders trekken zich van mijn nieuwe shirt niks aan. Al is mijn dochter tegenwoordig complimenteus, vindt ze mama vooral mooi. Mooie haren, mooie laarzen, mooie tas en… grote oren. Jawel ze ziet alles. Ik heb toch geen grote oren???
En al zou ik het graag willen, hoge elegante hakken belemmeren me in het achterna lopen van mijn kroost. Want die kleine meid van mij is snel. En stout ja. En klimmen en stoeien gaat dan ook al niet. Of verven. En dat doen we hier thuis natuurlijk nog al graag. Mijn Lief is de enige voor wie ik me nog enigszins hoor uit te sloven. Maar hij vindt me prachtig, gewoon zoals ik ben, dat geloof ik graag J. Of voor een uitje met een vriendin, een avondje uit. Maar dat is zeldzaam sinds de kinderen en moeilijk.
Maar die bloedje mooie gestylde vrouw dus, die was even zo’n vijf minuutjes met de kleine man alleen. En dat heeft ze geweten. Want ze moest zo nodig geiten. En die man dus hikken van de lach. En tja, toen gebeurde het. Zo, hup over haar mooie zwarte broek. Zo’n grote witte vlek. En ik probeerde me echt te excuseren hoor maar moest ook stiekem wel heel erg lachen. Niet om haar hoor, maar om mezelf. Niet op en top gestyled misschien, gewoon praktisch.

6 opmerkingen:

  1. hihi...geweldig!!!
    Lekker zijn wie je bent!!! Vaak zijn 'op-en-top-meiden' nog onzekerder overzichzelf dan wie dan ook...:o)
    Liever iets minder hip en meer gelukkig toch!

    Groetjes Dinaz ♥

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Haha! Doet me denken aan als ik vroeger met de hond in het bos liep en je van die weekendwandelaars in witte broek tegenkwam in het hondengedeelte... en dan boos kijken als een hond zich na een duik in de vieze sloot ging uitschudden naast hen! Dan maar beter lekker rondlopen in je niet-elegante maar oh zo comfortabele mag-wel-vies-worden-kloffie ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Een en al herkenning alleen is het bij mij momenteel wel heel erg niet bijzonder! Zit de joggingsbroek wel heel erg fijn! en hakken, kon ik daar een dag lang op lopen? geen zin in! en mijn haar los, jakkes...ja oké mooier is het wel maar lastig ook!

    Ik ben van plan op mezelf een beetje op te pimpen maar zin daarin? nog niet echt!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Haha ja sommige mensen vinden uiterlijk belangrijker dan de ander. Ik las ooit eens een blog van een mama die schreef over de Hummermama. Die mama die ook drie kinderen had, maar die allemaal in stijl uit die hummer stapte, iedere dag tip top verzorgt, in serene rust naar school toe, terwijl zij met verwilderde haren en drie snotneuskinderen uit haar peugeuotje driedeurs stapte en compleet gestrest en bezweet aankwam. Ik denk dat de Hummermama expres een uur eerder opstaat om er goed verzorgd uit te zien, omdat zij het belangrijk vindt. Ik ben ook zo hoor, loop ook graag op hoge hakken met een mooie zwarte blouse aan. Soms niet al te praktisch, maar ach... Wie mooi wil zien....

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik zou ook wel willen hoor... Maar wacht toch even tot de spuugtijd weer voorbij is....

      Verwijderen
  5. :-D Wat een heerlijk herkenbare blog! Het is alsof je mijzelf beschrijft. En dan herken ik mezelf dus in jou he, niet in je vriendin. Maar wel grappig inderdaad! Kon ze er zelf achteraf ook om lachen?
    Overigens wil ik soms tegen beter weten in wel eens extra werk maken van mijn uiterlijk, wat dan inderdaad weer fruit-, verf-, of moddervlekken op een nieuwe broek geeft. Maar ach, als je dan dat lieve koppie ziet, met die ondeugende twinkeloogjes... dan vergeet je dat toch meteen weer? ;-)

    BeantwoordenVerwijderen