maandag 24 september 2012

Dokters enzo


Ik heb wat met dokters enzo. Waar ik normaal best met ze door een deur kon, op mijn werk dan he, thuis bezocht ik nooit dokters, nog voordat ik kinders kreeg bedoel ik, gaat dat sinds die kinders ineens een stuk lastiger allemaal. Ik moest ze vaak hebben deze periode met kleine man. Maar daarvoor moet je eerst langs een assistente. Telefonisch allemaal he, en stelt u zich daarbij eens voor… ik ben waardeloos met een telefoon in mijn hand. Ik bel niet graag. Tot groot ongenoegen van mijn Lief. Meer dan antwoord op een vraag krijgt ie meestal niet. Geen gekus of snoezige woordjes tegen zo’n apparaat. En er luistert natuurlijk altijd wel iemand mee.
Maar goed die assistente dus… Ik kon haar regelmatig wel achter het behang plakken he, maar dat kan niet want we moeten vrienden blijven. Maar zij weet dus alles. Denkt ze hoor. En ik ben natuurlijk gewoon een overbezorgde mama. Van medische kennis geen kaas gegeten. Denkt zij vast. Dus probeert ze me van alles wijs te maken. En elke keer weer het zelfde riedeltje. Ze schrijft het vast op in mijn dossier. Net zo als er vast een alarm lichtje gaat branden als ik mijn naam noem of dat van mijn zoon. Heel overtuigend hoor, ik zou er bijna van gaan twijfelen.
Maar haar kennis klopt dus niet he, en dus moet ik hemel en aarde bewegen de dokter zelf te spreken. En me piepgloeiende inhouden haar niet eens flink de waarheid te zeggen. Hele klachten brieven heb ik inmiddels in mijn brein al geschreven. Hele tirades hield ik, maar niet tegen haar… Maar ze heeft me he… ik krijg al buikpijn als ik weer eens wat moet. Kijk en voor de kinders bel ik wel hoor… dan maar die over bezorgde moeder. Ik klets me er wel doorheen. Zeg ja en amen maar voor mezelf… Eigenlijk alles gaat uiteindelijk vanzelf ooit wel over toch?

9 opmerkingen:

  1. Irritant zeg. En is er maar één assistente? Anders bel je toch gewoon als ze er niet is! Zou het ook eens voorzichtig tegen je huisarts zelf zeggen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik zou inderdaad wel iets tegen de huisarts er over vertellen. Het kan allemaal in goeie harmonie toch? Het is niet fijn dat je iedere keer over zo'n drempel heen moet om bij de dokter te komen.Hebben jullie geen spreekuur? Zou ik eerder daar heen gaan dan aan de telefoon de boel doornemen. Succes!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. oe bah, zulke nare mensen op een voor hen te machtige situatie... ik probeer altijd uit te gaan van het goed in mensen, maar zulke types maken het verschrikkelijk lastig! succes...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Heel herkenbaar! Zowel bij de assistente, als bij de huisarts (die niet door wilde verwijzen naar de kinderarts) als bij het consultatiebureau. Wat moet je als moeder soms sterk in je schoenen staan om achteraf altijd, echt altijd, gelijk te krijgen. Bah!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wel goed dat je blijft bellen ondanks dat je er zo tegenop ziet! Maar wat al eerder is gezegd: misschien toch eens bij de huisarts zelf melden?

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Oeh naar, en heel herkenbaar. Mijn huisarts drukt mij altijd op het hart om langs te komen bij longklachten. Als ik bel om een afspraak te maken verzin ik er voor het gemak 40 graden koorts bij omdat ik anders het advies krijg om een paracetamolletje te nemen. En dat terwijl er al meerdere malen een longontsteking geconstateerd is zonder hoge koorts.
    Ik zou het met de huisarts bespreken. Natuurlijk moet een assistente filteren, maar ze heeft ook de taak om zorgen weg te nemen. En dat lukt niet met ene paracetamolletje!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Hoi hoi, bedankt voor je lieve berichtjes op mijn blog. En ja, onze prinsesjes zijn zo te zien inderdaad ongeveer van dezelfde heerlijke 'twee-is-nee' leeftijd ;) Maar dan maken ze wel de mooiste kunstwerkjes, toch!

    Je verhaal hierboven is erg herkenbaar. Voor mijn werk vind ik bellen geen probleem, maar voor privézaken heb ik er een hartgrondige hekel aan. Net zoals ik ook een hekel heb aan doktersassistentes te moeten overtuigen van de noodzaak voor een afspraak met de huisarts. Sterkte!

    Groetjes,
    Rosalie

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Arggghhh, praat me niet van assistentes! Ik moet iedere week naar de huisarts om mijn bloeddruk te checken en iedere week is het weer een drama om een afspraak te krijgen. Als ik dan voorstel dat we gewoon vast drie weken vooruit plannen zodat ik eens een keer afspraken heb op een dag dat het mij uitkomt en op een fatsoenlijk tijdstip dan kan dat niet?!? Hoezo niet?!? Ligt aan mij denk ik, zucht.., Aankomende maandag om 8 uur mag ik nu. Met een pasgeboren baby...

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hier hebben we gelukkig heel lieve assistentes die goed met je meedenken. En nooit een probleem, als ik zeg dat ik een afspraak wil maken voor iets waarvan ik ook wel weet dat het ws niets ernstigs is. Joh, je niet laten afschepen hoor: als je twijfelt of ongerust bent, gewoon haar passeren en vragen om een afspraak die ze dan enkel netjes mag noteren. Daar is ze toch zeker voor?

    BeantwoordenVerwijderen