zaterdag 11 augustus 2012

Mijn doorbraak komt eraan...


Ik werd gewoon gevraagd, voor een of ander commercial project. Door de buurman. Die zelfde ja. Waarvoor precies is me nog niet helemaal duidelijk, maar dat maakte me niks uit he. Tis toch een soort van eer denk ik. Zo zag ik dat tenminste, heel even. Het betekend vast mijn doorbraak. Hoef ik niet meer te werken straks. Zo af en toe even een fototje hier en daar… Ik waande me al rijk maar tis eigenlijk een vriendendienst. Want kijk, hij had gewoon een verpleegkundige nodig, een echte en die woonde gewoon zomaar naast hem.
Maar hij had er vast direct spijt van hoor. Want ik moest dus ook op de foto. Gewoon even een tussendoor kiekje. Om aan de fotograaf te laten zien. Vast om te horen of hij wat van mijn hoofd zou kunnen maken. Ja, en ik ga een beetje gek doen met zo’n camera a.k.a. telefoon de hele tijd zo op mijn hoofd gericht. Een serieuze foto moest hij hebben. Dat gaat dus niet he, ik kan niet serieus kijken op commando, er komt dan ergens een rare frons te verschijn omdat ik mijn lach moet in houden. Zo’n giebel men ik namelijk.
Maar nu kan hij niet meer terug. Hij kan moeilijk aan mij laten weten dat ik toch niet zo’n geschikt persoon ben natuurlijk. Hij denkt dus ook nog aan mijn ego. Lief toch he? En het resultaat moet nog gemaakt worden hoor, zo ergens in het weekend. Hoe het gaat zijn daar komen we vast nog ergens een keertje op terug. Met leuke anekdotes enzo. En of ik eruit geknipt ga worden. Want het is natuurlijk wel een serieus project. Voor zijn brood natuurlijk. We gaan het zien. U hoort nog van mij J.

6 opmerkingen: