zondag 26 augustus 2012

Het moet er maar eens van komen...


Elke keer als we weer wat kaartjes in de bus krijgen komt het weer eens ter spraken. Want oh ja, we moesten ook nog ergens trouwen. We hadden het leuk bedacht hoor, we waren eventjes samen, niet heel lang maar voor ons lang genoeg. Gingen toen maar eens samen wonen en boekten een lange reis. Vuurdoop zeggen ze dan he… En die doorstonden we. Op die lange reis vroeg Lief mij heel romantisch in Malawi op een verlaten strand bij het schijnsel van de maan ten huwelijk. Netjes op zijn knietjes, zoals het hoort. En echt hoor, ik wist niet wat me overkwam denk ik, ik verklaarde Lief voor gek. Maar ergens zei ik ook nog ‘ja’ en dacht ik JA NATUURLIJK!!! en kreeg ik een prachtige ring die ik vervolgens aan niemand durfde te laten zien. Trouwen, ik… ik moest er gewoon nog even aan wennen. Die ring is inmiddels voor mij normaal. Toch gek he, hoe je zo je standaard verhoogd. Hij hoort bij mij en ik voel me kaal zonder maar getrouwd zijn we nog steeds niet. Er kwamen wat dingetjes tussen. Twee kindjes zeg maar. Wel zelf voor gekozen natuurlijk. Dik trouwen was voor mij geen optie en maar goed ook anders werd het trouwen en spugen, niet zo feestelijk.
Maar we denken er dus weer over na. En zo gaf ik Lief gisteren de opdracht eens goed te kijken wat we nou wel en niet leuk vonden aan deze dag. De dag van vrienden, gisteren getrouwd. Maar eigenlijk was er niks niet leuk, het was gewoon hun dag en ze waren prachtig en ze straalden enzo. Zoals het hoort.
Maar wat willen wij nou? We komen er nog niet uit. Misschien zijn we nog niet fanatiek genoeg. Zoals we niet fanatiek genoeg zijn de afgelopen vier jaar. We proberen het wel hoor, we struinen wat op internet, naar locaties enzo. We bedenken af en toe wie we er graag bij zien maar schrijven het nooit op of raken de lijst weer kwijt. We bedenken leuke datums maar die gaan allemaal langzaam weer voorbij… Kortom, het verwaterd. Steeds maar weer.
Maar nu moeten we er maar eens werk van maken he. Het moest er maar eens van gaan komen. Al is het maar eens voor de kindjes. Want dat is wat ik graag wil. Dat papa en mama echt bij elkaar horen. En we met z’n allen gewoon lekker burgerlijk dezelfde achternaam dragen. Zo moeilijk hoeft het allemaal toch niet te zijn….
Dussss… u hoort nog van mij!

6 opmerkingen:

  1. Jullie doen gewoon aan heel veel voorpret!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nou, dat is herkenbaar! Wij "moeten" ook nog altijd een keer. Maar we weten niet hoe, verschillen van mening, vinden veel "niet leuk" of "stadnaard" of "overdreven"... dus eh... ik weet niet óf het er nog eens van gaat komen. Voor de kinderen is het wel leuk ja, die hebben nu wel de leeftijd dat ze er echt bewust van genieten kunnen?! Iki ben erg benieuwd waar jullie mee op de proppen komen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Tja het heeft natuurlijk wel wat trouwen, ben het zelf alweer ruim 11 jaar (ik was 22) maar of het nou zoveel toevoegt? Je hebt al kinderen dat is een veel grotere verbintenis. Maar uiteraard is en blijft zo'n trouwerij altijd prachtig en helaas met 2 eigen bruidskinderen. Ik blijf je volgen en we horen het wel als de datum er in. Liefs Brenda

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Leuk :D En als je alle poespas van het trouwen niet wil, ga je toch lekker op maandagochtend trouwen, daarna iets leuks doen met naasten en het gezin? Gewoon lekker op jullie eigen manier?

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dagboekje bijhouden met de stappen die gezet zijn, of inderdaad gewoon een streeplijstje op je blog, de stok achter de deur :)
    Spannend nu of je doorzet of niet.
    Bij ons werd het grotendeels nog door de ouders meegepland, en dat is toch anders, misschien doen we het nog wel eens over geheel op eigen wijze :)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik zie prins en prinses in hun mooiste kleding, prins met strik en prinses met strik in het haar al achter jullie aanhobbelen, bloemetjes trooien en lekker stout doen

    BeantwoordenVerwijderen