maandag 13 augustus 2012

DE fotoshoot!!!


Nou, nou, en daar ging ik dan hoor. Naar die buurman. Kijk, nou sta ik daar regelmatig voor de deur, maar nooit zonder kleine meid. Want voor haar gaan we natuurlijk altijd. Om te spelen met hun kleine meid. Maar nu moest ik dus alleen. En dat voelde raar. Lief wilde wel mee hoor maar ik moest even niet denken aan nog een toeschouwer.
Die paar huizen verderop… Ik voelde mezelf lopen en dat voelde zowaar belachelijk. De hele buurt keek naar mij. Echt. En ze dachten vast het een en ander. Wat ik toch in mijn eentje bij die buurman ging doen. Die met al de hele ochtend verduisterde ramen. En dat ik een stapel schone kleren bij me had maakte al die gedachtes er vast niet mooier op. En ook niet dat ik even later iets bezweet een ventilator daar naar binnen droeg. Tja zeg, je moet er wat voor over hebben hoor, zo’n vriendendienst.
Nou, en daar zat ik dan. Vier paar ogen op mij gericht. Die van mijn buur en die van de fotograaf. En nou had ik dat al wel eens eerder gedaan, een soort van professionele shoot maar toen was ik nog jong, met gaaf huidje vol professionele make up en nog geen mamaschade enzo. Maar de wallen zien we niet hoor, daarvoor hebben we speciaal licht zo beloofden zij mij. Die zitten er dus wel, dat weet u nu.
En toen moest ik dus serieus kijken. Even lachen… Iets enthousiaster graag… wat minder stralend… nu nadenken graag…. Kin omlaag… schouders naar voren…. Rechtop…. Voorhoofd af deppen…. Tis best moeilijk hoor. En dat allemaal terwijl de buurman mij bekeek. Professioneel natuurlijk he. Maar goed, ik glom teveel… vandaar ook die ventilator, dat snapt u he? Maar er moest dus toch wat poeder komen. En of ik dat zelf had… Nee dus, dat heb ik niet. Professioneel model ahum! En zo ging de buur de rest van de buurt af. En gelukkig was ik niet de enige vrouw in de straat zonder poederdoos, het was zowaar een helse klus.
Tja en toen stond het er ineens op. En ik had het toch maar weer goed gedaan verzekerde de buur. En dat kwam hij nog een paar keer melden. En nu ben ik dus bloed nieuwsgierig naar het resultaat. Want mijn hoofd gaat dus wel even heel de provincie door. Als dat toch niet even heel erg spannend is. Maar ach, u herkent me vast niet zonder wallen J.
Nou, en nu kunnen we met z’n allen dan weer normaal gaan doen, de kindjes willen weer samen spelen.

8 opmerkingen:

  1. Begin me toch sterk af te vragen wat jij over anderen denkt als je er vanuit gaat dat mensen ook zo veel over jou denken:-) en voor deze zuiderling buiten de provincie stuur je toch wel een foto op toch?
    Anouk

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja de grap is dat mensen in mijn omgeving altijd raar over ons denken maar ik dat zelf toch echt noooit doe.... ;-)

      Verwijderen
  2. Hihi, ben benieuwd wat de buren denken! Maar eh.. die foto's kjomen toch wel op je blog he, zodat wij ook kunnen meegenieten?!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hhahaha, je gedachten zijn wel om te lachen hoor en ik ben zooo ook wel benieuwd naar jou zo zonder wallen;)

    Groetjes,
    Thea

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik ben heuuuuil benieuwd naar t resultaat..

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik ben heuuuuil benieuwd naar t resultaat..

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Haha, leuk beschreven. Ik ben benieuwd waar je in komt te staan.

    BeantwoordenVerwijderen