zondag 22 juli 2012

Handicap


Ik heb een grote handicap. Eentje waar ik in het dagelijkse leven nogal vaak tegenaan bots. Niet eentje die erg zichtbaar is voor de buiten wereld maar wel eentje die zichtbaar is voor de mensen die mij goed kennen. Ik ben namelijk bang voor lichamelijk contact. Ik hoor een bandje met luid gelach op de achtergrond zoals je zo vaak hoort in films nu ik dit schrijf. Ja ik weet het, het klinkt misschien wat raar. Wat raar ook voor mijn beroep, maar gek genoeg wil het zo zijn dat ik er in mijn beroep weinig last van heb. Tenminste… ik zou graag willen dat ik eens wat makkelijker een arm om een intens verdrietige vader of moeder zou kunnen leggen of een collega een knuffel kan geven nadat er tranen vloeien omdat het werk ook ons zo af en toe een harde dreun kan geven, maar bij de kindertjes heb ik van mijn angst geen enkele last. Die lijkt dan totaal verdwenen, ik knuffel graag met dat jonge grut, ik verzorg ze graag en troost ze waar nodig zonder probleem.
Ook mijn eigen kindertjes. Ik knuffel wat af, ik kan maar geen genoeg van ze krijgen. Ik kwam eens een boekje tegen ‘ik wil geen kusjes’, ik ben werkelijk bang dat die van mij dat ooit gaan roepen. Want als ik één ding graag doe…. Ik kus ze helemaal plat. Om op te vreten zijn ze. Maar dat terzijde. En dat boekje moet natuurlijk nog aangeschaft worden maar ik kan het niet meer vinden…
Mijn angst zit hem dus in lichamelijk contact met volwassenen. Het is niet zo dat ik het niet wil, ik wil het juist heel graag. Het is namelijk volgens mij ook zo dat als je makkelijk mensen kan aanraken, mensen zich snel vertrouwd bij je voelen. Al het je natuurlijk af gaat dan uiteraard. Ik vind het gewoon altijd een beetje gek. Het voelt vooral gek. Want als ik mensen om me heen elkaar zie aanraken, is dat juist weer heel erg normaal. Ik ben dan zelfs een beetje jaloers, dat wil ik ook. Gewoon een knuffel, een bemoedigend klopje of een kus, niet zo raar toch?
We hebben het er wel eens over. Mijn Lief en ik. We missen het namelijk allebei. Maar het erover hebben maakt de drempel eigenlijk nog hoger, maakt het allemaal nog gekker. Het is ineens beladen. Want echt he… als ik mijn Lief nu ineens zomaar uit het niets een knuffel geef…. Dan valt dat ineens wel heel erg op. Dan is het niet meer gewoon ineens, spontaan en fijn maar een beetje geforceerd. En dat weten we dan allebei. Lastig lastig….
Maar ja, niks doen is ook maar zo niks. Relaties kun je toch niet onderhouden zonder enige vorm van lichamelijk contact… Dan ontstaat er ineens een afstand. Letterlijk. En verminderde communicatie las ik ook nog. Want door elkaar aan te raken voelen we ons veilig en vertrouwd en kunnen we makkelijker onze gevoelens met elkaar delen. Jeetje, ik kom zo ineens bij een ander probleem. Maar daar over later maar weer eens meer.
Toch dus maar een beetje forceren dan!

7 opmerkingen:

  1. Stoer van je om dat zo hier op te schrijven.

    Ik denk dat het ook een beetje cultureel bepaald is / wat we vroeger gewend zijn. Als ik zie hoe "de jeugd van tegenwoordig" elkaar omhelst, kust, zegt dat ze van elkaar houden... dat dééd ik niet met vriendinnen! Nu is dat heel normaal.

    Ik ben zelf wel van de intieme met man en kinders, maar bijvoorbeeld even iemands arm aanraken in een gesprek, of écht kussen met anderen dan mijn partner, dat doe ik ook niet zo makkelijk, ben meer zo'n in de lucht kusser, haha. Zonder dat ik daar iets mee bedoel, het voelt gewoon raar...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wel knap dat je het zo kunt en durft te benoemen hoor! De meesten hebben het niet eens door. Geforceerd zoiets doen heeft denk ik weinig zin, maar eraan werken lijkt me wel goed. Zeker als het bij jullie samenhangt met het delen van je gevoelens (als ik het zo goed begrijp). Wel fijn dat je het in je werk wel kunt.
    Ik heb ook wel een tijd die intimiteit gemist (niet met Man hoor, maar in het algemeen, nog voor ik hem kende). Sinds ik weer dans is dat heel anders. In de danswereld is lichamelijk contact zoiets vanzelfsprekends. Man en ik kennen elkaar ook vanuit die wereld. En inderdaad, zowel met Man als met dansvrienden is het contact niet alleen lichamelijk anders, men is ook veel opener tegenover elkaar over gevoelens en gedachten.
    Dus misschien een tip: ga dansen ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Je wil mij echt niet zien dansen hoor ;-)

      Verwijderen
  3. Lieverd, heel veel mensen hebben dit. Is helemaal niet raar, maar wel iets om aan te werken voor jezelf en voor je relaties. Als ik je iets mag adviseren, ga in haptotherapie. Dat is hiervoor. Een vriendin van mij doet dit al een tijd en het helpt haar ontzettend. Heb ook een keer een sessie gehad, echt super fijn hoe ze je met aanrakingen kan helpen hiermee. In Parkwijk zit een goede, pal bij de AH daar.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Stoer inderdaad dat je het zo op schrijft. Vaak is dat al een hele stap. Ik hoop dat je snel eraan kunt werken. Wie weet helpt zo'n therapie. Liefs Elise

    BeantwoordenVerwijderen
  5. poeh, wat dapper dat je het zo schrijft. Het is een onderwerp dat zeker niet vaak voorbij komt, maar waarin ik ook best wat van herken. Ik ben helemáál niet 'aanrakerig' met vrienden, en vreemden moeten al niet eenst teveel dichtbij komen ("Hallo, u staat in mijn veilige cirkeltje!"). Alleen met vriend, dichtbijstaande familie en dieren heb ik dat niet... Als je daaraan iets wilt veranderen, dan wens ik je veel succes! Zet 'm op! :-)
    Groetjes Riri

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, het gevoel dat er in een lege coupe ineens iemand naast je gaat zitten. Heel fijn ;-)

      Verwijderen