woensdag 9 mei 2012

Roze 'blauwe' wolk!


Goed, en nu mag van mij die roze wolk wel komen. Die was er nog niet continue. Wel in mijn armen natuurlijk, een blauwe wolk in ons geval. Een wolk van een baby. En genieten deden we natuurlijk ook, heel veel zelfs. Want wat zijn we verliefd. Op ons kleine man, onze prinses en het feit dat we nu het gevoel hebben echt een gezinnetje te vormen. Want dat voelt speciaal. Maar wat voelde ik me ook vaak vervelend. Niet alleen gierden de hormonen door mijn lijf waardoor de tranen steeds dikker werden en steeds rijkelijker begonnen te vloeien, ik was het zo langzamerhand zat allemaal. Nog steeds eigenlijk, er moet nu niks meer bijkomen… Niet die blauwe wolk natuurlijk, maar vooral alle klachten die de geboorte van die blauwe wolk met zich mee brachten. Ik ben flink geplaagd, van hevige naweeën tot borstontsteking met nog weer van alles er tussen in. En het schuldgevel naar mijn kleine prinses. Dat knaagt…
Ik was er even niet, niet helemaal. Zo zat ik vaak boven in mijn bed met de kleine man terwijl lief beneden was met mijn kleine prinses. Als ik er was wilde ze mijn aandacht maar kon dat vaak niet vanwege de voedingen van kleine man en alle pijntjes die mij plaagde. Snel geïrriteerd die mama van haar, kon niks hebben, zeker geen drukte of onhandigheid. Maar wat bedoelde ze het allemaal goed. De onhandigheid waren knuffels naar haar kleine broertje, duizenden kusjes die perse op zijn mond terecht moesten komen…. Heel lief en schattig en wat is ze trots. En op de momenten dat ik het allemaal wel kon, wilde mijn prinses niet meer. We weten het af en toe allemaal niet meer. Maar wat ben ik trots op haar, mijn kleine prinses, en wat voel ik me dus schuldig. We zoeken naar een nieuw ritme, allemaal weer een nieuw plekje in ons gezin.
Maar we zijn op de goede weg, ik ben op de goede weg…. Mijn lijf begint af en te steeds meer weer te doen wat ik wil. Mijn prinses went aan de nieuwe ‘bibi’ en krijgt langzaam aan haar mama weer terug. We komen er heus wel hoor, kom maar op dan nu met die roze wolk!

8 opmerkingen:

  1. Het is ook allemaal niet niks zo, neem je tijd dan komt het vanzelf, die wolk!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Aah, wat fijn, die blauwe wolk! En over het tot nu toe nog ontbreken van de zgn. roze wolk: heel herkenbaar! Vooral ook wat je schrijft over je schuldgevoel naar je oudste toe: eerlijk gezegd was dat voor mij dit keer het grootste "wen"-punt. Neem de tijd om te wennen aan 2 kindjes, jezelf weer wat terug te vinden of opnieuw uit te vinden in deze nieuwe situatie. Je settelt je hier ook weer in :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Je schrijft het al: iedereen moet z'n nieuwe plekje weer vinden. Neem de tijd! Het komt allemaal goed! Hopelijk is die borstonsteking gauw op z'n retour en dan gaat het voeden vast ook beter. Blije mama, blije baby, blij prinsesje en dito papa! Take care!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het is zeker wel herkenbaar wat je schrijft. Iedereen moet zijn eigen plekje weer vinden. En wennen aan de nieuwe situatie. Ook de kleine meid zal er aan wennen. Kids zijn flexibel hoor. Ze kunnen zich best aanpassen, maar dat kost vaak even tijd.
    Probeer je niet te druk te maken..anders ga je steeds rotter voelen. Take Care

    BeantwoordenVerwijderen
  5. 13 jaar geleden zat in hetzelfde schuitje. Ik had net een zoontje gekregen en kon zo weinig hebben van mijn dochtertje eigenlijk nog zo klein(21 maanden)en ik kon maar niet leuk doen tegen haar. Ze irriteerde me met haar mateloze energie. Iets wat ik nl. zelf miste. Ik heb heel wat afgehuild, dus ik snap je zo goed. Het heeft tijd nodig en er is geen recept voor, maar ik weet zeker dat het goed komt. Want je bent duidelijk een hele liefdevolle mammie. Neem je tijd en pak je rust! Liefs Talitha

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Niet te schuldig voelen, het is even je draai zoeken, voor jullie allemaal. En zo te lezen gaan jullie er heel goed mee om en je meisje ook. Komt vanzelf goed, geef het even tijd.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Dat die kleine prinses moet wennen is niet zo gek maar ze doet het goed. Er is ook zoveel plezier en liefde in jullie gezinnetje, het gaat helemaal goekomen. Zoveel jaar gelden heb jij in het zelfde schuitje gezeten als prinses nu, het hoort erbij en kindertjes kunnen het aan.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ook hier heel herkenbaar. Maar die kleine prinses van je heeft de tijd van haar leven met alle aandacht van papa. Je moet je niet schuldig voelen. probeer momentjes te creeeren voor echt jullie twee en verwen en knuffel haar dan extra. zo probeer ik ook het missen van mijn Boris dragelijk te maken. ik heb het idee dat hij nergens last van heeft, maar ik des te meer.....waaaaah. en neem idd de tijd!!

    BeantwoordenVerwijderen