zaterdag 12 mei 2012

Lef en geduld nodig....


En het is weer zover. Nu de kleine man er is begint bij mij ook direct weer de onrust over mijn werk. Ik wil niet meer… Met die kleine, lieve, fantastische baby kan ik me werkelijk niet voorstellen dat ik ook hem ooit naar de oppas zal moeten brengen. Niet dat we nou zo’n vervelende oppas hebben… we mogen met haar in onze handjes knijpen, maar daar gaat het niet om. Kwestie van wennen, weet ik heus. Maar ik wil niet… Oh en die oppas gaan we heus wel weer gebruiken, de kids hebben namelijk zo af en te toch ook privé tijd nodig???
Niet dat ik me voorlopig werken ook hoef voor te stellen want ik heb al mijn ouderschapsverlof opgenomen en de eerste drie maanden mag ik al in mijn zak steken. Voorlopig nog even niet aan werk denken dus zou je zeggen. Maar dat gaat dus niet, ik kan het helaas niet even uit zetten.
Het denken aan mijn werk gaat vaak gepaard met bedenken wat ik dan wil. Een jaartje kunnen we het wel uitzingen zo op deze manier. Mama thuis bij de kindjes… ook eerst maar eens zien hoe ik dat ga vinden natuurlijk. Heerlijk uiteraard J. Maar na dat jaartje wordt thuis zitten toch wel een duur grapje. Tenminste… we moeten dan toch echt eens serieus gaan bekijken wat we dan anders zouden kunnen gaan doen en helaas zou lief zijn vrije dag daarvoor moeten opofferen. Dat willen we natuurlijk niet… Die vrije ‘papa’ dagen zijn natuurlijk heilig.
Ik weet het heus wel, wat er anders moet, maar met al dat andere wat ik dan graag wil heb je lef nodig. Een hele dosis en geduld ook vrees ik. Zo zou ik me best wel meer willen richten op schilderen. En dan verkopen he, maar dat is misschien een verre droom. Zo zou ik ook best meer willen schrijven… Zelfde punt. Ik zou eigenlijk van alles op creatief gebied wel willen maar ben verder nergens goed genoeg in. Goed genoeg voor thuis op de bank, als hobby, ja dat wel…. Maar werken vanuit thuis, dat zou toch ideaal zijn met twee van die schatjes als die van mij. Vooral voor mama natuurlijk… en papa want die kan met mijn net wat extra verdiende centjes dan gewoon blijven profiteren van zijn welverdiende ‘papa’ dag! Dus… waar kan je lef en een dosis geduld halen?

4 opmerkingen:

  1. Lef en geduld haal je alleen bij jezelf. Ik heb zelf sinds begin 2011 mijn eigen bedrijf. Ik werk als freelance tekstschrijver vanuit huis. Heb nog wel kinderopvang voor twee dagen, zodat ik ook bij klanten op locatie kan werken. Belangrijkste is het gewoon te doen en geloven in jezelf. Geef het een jaar de tijd, en als het na een jaar niet bevalt, of je kunt toch niet rondkomen, dan heb je het in elk geval geprobeerd en kun je altijd nog weer een baan buitenshuis / in loondienst zoeken. Succes! Maar eerst: genieten genieten genieten! Je mag straks nog lang genoeg werken, en dan baal je dat je je druk gemaakt hebt tijdens die bijzondere eerste maanden van je kind.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wow ik heb in mijn blogdipje het grote nieuws bij je gemist. Alsnog een dikke feli, zij het met schaamrood op mijn kaken.
    Heb al je stukjes teruggelezen en ik herken een boel. Inmiddels weet ik van mezelf dat ik in emotioneel onstabiele periodes geen grote beslissingen moet nemen. Dat eerste baby-jaar ben je zo fragiel. Of vind je je werk echt heel vervelend?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. oh... zo herkenbaar ! Ik kan niet anders zeggen dan :probeer zoveel mogelijk van het "nu" te genieten en vertrouw erop dat lef, een dosis geduld, en de oplossing 'met de tijd' komen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik denk ook de hele tijd: ik wil meer thuis zijn,als ik die kleine hummels om me heen heb. Dan bedenk ik me wat voor leuk werk ik vanuit huis kan doen. Maar als ik echt heel eerlijk naar mezelf kijk,dan weet ik hoe fijn het is om af en toe uit de luiers te kunnen, onder collega's te zijn, mijn eigen ding te kunnen doen, 'financieel onafhankelijk' te zijn, en dubbel te genieten als ik vrij heb..
    Succes!!!!!

    BeantwoordenVerwijderen