woensdag 16 mei 2012

Ernstig emotionele moeder geboren


Werkelijk, bij de geboorte van onze prinses werd ook een ernstig emotionele, iet wat labiele moeder geboren. Zo eentje die echt om alles gaat huilen, mooi, verdrietig of gewoon omdat het allemaal even niet gaat zo als het moet. En dan vooral wat betreft de kinderen. Was ik net weer een beetje aan het verharden, lees beetje want ik vrees dat het met mij als moeder op emotioneel vlak nooit meer helemaal goed gaat komen, werd nummer twee geboren. En ja hoor, we zijn weer terug bij af.
De tranen zitten me hoog zo af en toe, ik voel het vaak ‘s ochtends al. Dat het weer z’n dag gaat worden. Eentje waarin ik het niet droog houd. Noem het vermoeidheid of hormonen, daar zit ik dus voorlopig nog wel aan vast. En de kinderen voelen dat, die doen dus heerlijk met mij mee…. Gewoon met z’n allen een dagje niet lekker in ons velletje, een dagje lekker dwars en huilen maar.
En vooral dat huilen van de kinderen, daar kan ik dus niet tegen. Ik bedoel niet mopperen of huilen omdat je je zin niet krijgt maar echt huilen. Huilen omdat je heel hard gevallen bent, want dat gebeurd namelijk extra vaak op van die dagen. Huilen omdat je je niet begrepen voelt, alleen gelaten wordt, niet in slaap kan komen, honger hebt en noem maar op. Dat is het soort huilen waar ik niet tegen kan. Echt huilen, verdriet dus. En verdriet moet je troosten in mijn ogen, de kinderen kunnen zich namelijk op een andere manier nog niet uiten. Ik wil dat ze zich veilig voelen en daar hoort vertrouwen bij. Vertrouwen in hun papa en mama, die hun troosten als ze zich niet lekker voelen.
Op van die dagen is dat lastig, twee kinderen tegelijk troosten gaat niet, en daar gaat dan mijn moeder hart. Weer keihard in een heleboel stukjes zo af en toe…
We hebben ze eigenlijk nooit laten huilen. Oké, twee dagen waarin mijn prinses, toen acht maanden van ons in haar eigen bedje op haar eigen kamertje moest gaan slapen. En ik huilde met haar mee aan de andere kant van de deur, wat voelde ik me een slechte moeder. Hoe we dat deze keer anders gaan doen, ben ik nog niet over uit. Maar laten huilen is niet voor mij weggelegd. Het gaat tegen mijn moeder gevoel in en dat hebben we vast niet voor niks.
Ik krijg het druk dus de komende periode, met mijn emotinele zelf, mijn prinses en mijn kleine prins. Met mijn emotionele zelf vrees ik nog het aller meest, want daar zit hem vast het hele probleem... 
J

5 opmerkingen:

  1. Ik let altijd heel erg op om wat voor huil het gaat. Als Emily echt huilt omdat ze verdriet heeft, bang is, last ergens van heeft of wat dan ook dan troost ik haar, altijd, dag en nacht, daar ben ik moeder voor.

    Maar soms zeurhuilt ze wel eens, omdat ze moet slapen en te moe is om in slaap te kunnen vallen (ken je dat), of zich verveelt, of gewoon een zeurdagje heeft. Dan laat ik haar, na een paar keer sussen, gewoon even huilen en dan valt ze na een paar minuten in slaap of gaat ze zichzelf vermaken.

    Dat heb ik moeten leren, bij haar, het kunnen aanhoren wanneer ze me wel en niet nodig heeft als ze huilt. Nu herken ik haar manier van huilen heel goed. Dit zal jij met jou nieuwe kindje denk ik ook weer moeten ontdekken.

    Sterkte meid!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. O, die emoties... ik weet het nog. Vooral papalien kon me flink laten huilen met nét een verkeerde opmerking (waarvan hij geen idee had dat het mij pijn deed...).

    Huilen en huilen is inderdaad twee. Soms is het gewoon even nodig, voor het kind ook, om de emoties kwijt te raken, voor het slapen gaan, om te laten merken dat het boos is, weet ik veel. En elk kind is weer anders.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Waarom mogen kinderen wel huilen en mama's niet? huilen is een kunst en bittere noodzaak bij al die nieuwe indrukken :) lekker blijven huilen dus!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Tuurlijk, als de kleine huilt om haar zin te krijgen ga ik haar niet trosten natuurlijk.... Maar echt huilen... daar kan ik slecht tegen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ja. *zucht* Soms heb je echt van die dagen.
    En verharden? Dat zou ik niet ambiëren. Straks gaan ze naar school, naar ballet, naar zwemles. Uitvoeringen, afzwemmen. Nee hoor, jij gaat nog wat afjanken ;-)

    BeantwoordenVerwijderen