dinsdag 3 april 2012

Zooo ongeduldig...

Mja, ik zit nog steeds te wachten, voor mijn gevoel nog steeds bedoel ik. Echt wachten inmiddels, ik kan zelfs bijna niet meer wachten. Moest ik er twee weken geleden nog niet aan denken dat ik ineens twee kinderen zou hebben, wil ik inmiddels niets liever. Ik bedoel… ik kon er natuurlijk heel fijn aan denken maar kon het me gewoon niet voorstellen. Zowel dat ik de buik kwijt zou zijn als dat ik  ineens een totaal ander leven zou gaan leiden. Maar inmiddels zie ik dat helemaal voor me. Ik kijk er naar uit. Geef mij dat tweede kind. Zo snel mogelijk, het liefste nu!
Maar ja, ik zal toch echt nog even wat langer moeten wachten. Nog geen tekenen hier. Tenminste, niet echt. Ik denk dan wel serieus bij alles wat ik voel dat het nu toch echt gaat beginnen maar nog niet één keer zette het ook werkelijk door. Ik voelde zo hier en daar wat kramp en kon vervolgens weer eens de hele nacht niet slapen maar werd gewoon de volgende dag (nadat ik tegen de ochtend eindelijk in slaap was gevallen) gewoon weer zwanger wakker. Dat ik zomaar ineens niet meer zwanger zou wakker zou worden met een blakende baby naast me ging niet gebeuren merkte een vriendin op…. Neehee, dat snap ik ook wel J. Ook heb ik ineens bij alles wat ik doe een harde buik maar ook daar blijft het tot nu toe bij. Ja ik weet het, ik ben er teveel mee bezig. En dat terwijl ik heel goed weet dat mijn prinses geboren werd op de dag dat ik er juist helemaal niet meer mee bezig was. De inleiding stond al gepland en het zou gewoon die dag worden. Natuurlijk bevallen zonder kunstgrepen zat er voor mij niet meer in. En juist toen ineens diende de weeën zich aan. Net nu ik mijn meest comfortabele, minst charmante ondergoed had aangetrokken, ik heb me daar zelfs in alle heftigheid van de weeën nog voor verontschuldigd.
Dus, ik weet wat ik moet doen. Het van me af zetten die hele handel. Gewoon niet meer aan denken, niet stil staan bij alles wat ik voel en vooral er heel erg zeker van zijn dat het deze dag toch echt niet gaat gebeuren. Maar dat is nou net het probleem. Ik heb mijn gedachten niet meer in de hand. Ik kan het niet stoppen. Ik kan nog zo hard besluiten om er toch vooral niet aan te denken maar daardoor denk ik er juist aan. Ik zeg het echt heel vaak tegen mezelf maar ik geloof er niet echt in. Ik ben niet overtuigd en blijf hopen. Elk piepklein pijntje, echt geen pijntje te noemen valt me op en zet weer een stroom aan gedachtenwerk in gang. Ik ga nog even verder mijn best doen er vooral niet aan te denken en ondertussen hopen dat de baby snel van zich laat horen want ik word heeeeel erg ongeduldig!

3 opmerkingen:

  1. Bij mij zeiden ze dat de voorweeën bij nummer 2 krachtiger zijn doordat je lijf al weet hoe het moet. Toen ik dacht dat ik echt al lang ontsluiting had en het niet zo was zei Anke (ja tante Anke) je moet gewoon iets leuks gaan doen dan wil die kleine erbij zijn en komtíe vanzelf :) Ik ben van dwarsigheid en ongeduld maar een hele dag door de dierentuin gaan lopen :) nee het ging niet en het hielp niet maar als mijn lief niet naar mij luisterde deed ik het lekker ook niet naar mijn lijf :) Maar verder weet ik niet van wie mijn jongens die eigenwijsheid hebben, succes

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, dat krijg je; die allerlaatste dagen. Elke dag is dan één te lang. Achteraf valt het dan wel mee, maar als je nog middenin die wachttijd zit... Ik kan alleen maar hopen dat hij zich snel aandient :-) (Misschien toch alvast je minst charmante ondergoed aantrekken???)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hahahaha ik herken het nog van mijn vorige zwangerschap. Je wilt niet wachten, maar toch gaat het niet anders, je kan nergens anders meer aan denken. Probeer lekker afleiding te zoeken met je grote meid, dan gaat de tijd wat sneller.

    BeantwoordenVerwijderen