zondag 1 april 2012

Boos en niet wijs!

Ik ben niet zo goed in ruzie maken. Wel in de hele nacht wakker liggen om te piekeren. Zo ook vannacht. Ik was boos. Boos op lief waardoor ik de halve nacht niet heb kunnen slapen. Lief daarin tegen lag prins heerlijk te ronken. Daar lag ik dan, boos te wezen in mijn eentje zonder dat ook maar iemand dat doorhad. Hoe zielig is dat en het was lief zijn schuld. Eigenlijk mijn eigen schuld natuurlijk want ik had ook gewoon moeten gaan slapen maar ik geef mezelf niet graag de schuld. De hele nacht heb ik liggen bedenken wat ik zou gaan zeggen. Goed ik ben misschien niet wijs af en toe.
Maar nu dus ochtend. Lief had een uitje gepland. Hét uitje waar ik altijd vreselijk tegenop zie. We hadden al besloten dat ik niet mee zou gaan, lijkt me ook niet verstandig in deze toestand. Stilzwijgend zit ik aan de keukentafel, alleen mijn prinses schenk ik af en toe een lach en een aai over haar bol. Daar ben ik namelijk wel heel goed in, mijn mond dichthouden, niks zeggen en lekker saggerijnig doen.
Maar eigenlijk weet ik gewoon niet waar ik moet beginnen. Ik weet niet wat ik moet zeggen, ook al heb ik de hele nacht de tijd gehad er over na te denken. Dus zeg ik maar niks… Lief staat op het punt weg te gaan en er drupt inmiddels een traan uit mijn ooghoek. Zo, nu weet hij tenminste ook dat er wat aan de hand is want het was toch allemaal al zijn schuld. Ik zei het al, ik ben niet wijs.

4 opmerkingen:

  1. Herkenbaar, ook ik ben kampioen zwijgen en zwelgen in zelfmedelijden. Iedere keer weer neem ik me voor om het de volgende keer anders aan te pakken, maar iedere keer weer lukt het me niet ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. O ik deed het vroeger ook altijd zo, ik weet precies hoe je je voelt. Ergens weet je wel wat je moet doen, en weet je ook dat het daarna klaar is, soms is het gewoon lekker om in die boosheid te blijven hangen. Maar lieverd, je wordt er niet gelukkiger van en je kan die rust echt wel gebruiken. Gewoon zeggen wat je dwars zit, je lief wakker maken midden in de nacht als het moet, dan is het eruit, kan je het achter je laten. Vaak is het zoiets kleins, maar maak je het jezelf zo groot. En als je het vaker doet, het zeggen, wordt het elke keer makkelijker en doe je het voortaan zonder dat je er over nadenkt en lees je deze blog terug en krijg je een glimlach op je gezicht. Een glimlach van trotsheid op jezelf, dat je het nu anders doet en zoveel energie overhoudt voor andere dingen. Ik geloof in je :) Knuffel

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een 'ware' opmerkingen hierboven. Ik kan er eigenlijk niets meer aan toevoegen. Ik hoop ondertussen dat je het uit hebt kunnen praten met 'lief'. x

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat fijn dat ik niet de enige ben die zo doet! En ik vind het ook zo onhandig van mezelf want ik lig wakker en mezelf op te winden terwijl de meneer zich lekker omdraait en diep slaapt. Grrr! Misschien toch maar de goede raad opvolgen en dan zeggen waar je mee zit, je omdraaien en stiekem hopen dat hij nu eens ergens van wakker ligt (want volgens mij zijn manen heeel slecht in wakker liggen...ze maken zich nergens druk om terwijl wij vrouwen ons om veel dingen druk maken want als we dat niet doen, komt het niet goed hè... en dat is dan ook nog echt zo alleen dat begrijpen mannen niet) Oké, wat een geklaag maar ik denk dat je het wel begrijpt.

    BeantwoordenVerwijderen