zondag 25 maart 2012

Wachtbankje

Toch een beetje gek, beginnen wat vervelende klachten toe te nemen terwijl er wat andere ook zeer vervelende klachten verdwijnen voel ik me de laatste dagen toch echt stukken beter. Kan nog niet zeggen dat ik energie voorraden over heb maar heb zin om dingen aan te pakken en zie ineens niet meer zo tegen de dagen op. Tenminste, de gewone dagen bedoel ik dan he, de dagen van bevallen enzo staan dan weer niet zo hoog. Komt vast doordat het lentezonnetje ons een beetje het hoofd op hol brengt. Mij in ieder geval wel, ik betrapte me er zelfs op dat ik vanochtend wat teleurgesteld beneden kwam, waar was de zon? Maar hij heeft het goed gemaakt en schijnt inmiddels volop.
Dus breng ik mijn dagen door met het afwerken van lijstjes. Ik moest en zou mijn dekentje afhebben, deze is zo goed als klaar maar wacht nog op een voerinkje. Mijn boek moest uit anders zou ik het einde voorlopig mislopen, missie volbracht. Spannend, spannend joh, een echte aanrader (Tess Gerritsen, Het stille meisje)! Nu denk ik na of ik wel of niet aan een volgend boek ga beginnen…. Spannende verhalen worden niet graag weken onderbroken. Raampje heeft nog een laatste schilderbeurtje nodig, helaas het wilde niet helemaal dekken na twee keer, die staat voor vanmiddag in de planning. Babybedje is inmiddels gearriveerd en staat klaar om de nieuwkomer te ontvangen, enveloppen geschreven, zeiltje op het bed, tas gepakt voor spoedprocedures, camera leeg…. Ik kan zowaar af en toe weer een beetje ademhalen.
Maar dat het nou ook zo is dat de baby al mag komen? Lichamelijk ben ik er inmiddels meer dan aan toe. Buik wordt te zwaar, ik kan inmiddels die rollator wel gebruiken, lopen gaat achteruit en kan mijn eigen tenen nog amper afdrogen. Maar in mijn hoofd loop ik wat achter. Ik begin zelfs te geloven dat ik gewoon zo ben. Die buik hoort bij mij, kan me niet voorstellen dat deze dalijk verdwenen is. Mijn gedrag ben ik inmiddels ook wel een beetje aan gewend, lief misschien nog niet? Ik kan me er ook weinig bij voorstellen dalijk ineens een nieuw, vers geboren kindje in mijn armen te houden. Begrijp me niet verkeerd, dit nieuwe kindje in ons leven is uiteraard dat gene wat ik het liefste wil. Maar zo snel…. Over al weer twee dagen gaat het licht op groen en zitten wij op het wachtbankje. Wachten jullie mee?

6 opmerkingen:

  1. O, ik dacht dat je al verder was. Ben je dan 37 weken, bedoel je dat?

    Ik wacht mee hoor! (-;

    BeantwoordenVerwijderen
  2. spannend, dan komt het al erg dichtbij...waaaah! Nu snap ik je lijstjes....;) Ik gok dat ik hetzelfde tempo heb als jij. Maar alles gaat goedkomen hoor! Weet ik zeker! Spannend!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik kan niet wachten, ben zo benieuwd naar jullie kleine mannetje! Ik wacht mee :)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik wacht mee. En hoop dat alles goed gaat!

    Dat boek lijkt me wel wat.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. O, spannend!! En ja, het is een beetje haat-liefdeverhouding met dat (ver)wachten op het eind hè? De ene keer ben je er helemaal klaar mee (zeker als je lichamelijk beperkt wordt), de andere keer vind je die buik nog wel even prima. Gewoon nog even aan dat nieuwe boek beginnen hoor; dan gaat het wachten sneller ;-)

    BeantwoordenVerwijderen