donderdag 22 maart 2012

Galbulten, netelroos en ander ongein

Wat nu weer dacht ik toen ik vier dagen geleden mijn kleine meidje uit haar bedje haalden. Rode vlekken over haar borst. Maar verder eigenlijk niet ziek. Virusuitslag dacht ik, zie je vaak. Toch maar even collegaatje smsen, want zo gaat dat tegenwoordig. Geen tijd om te bellen maar wil wel een antwoord op mijn vraag. Vijfde of zesde ziekte dachten we eigenlijk allebei. Zeker na de periode met al die vervelende beestjes. Niet erg voor mijn meidje en haar kleine nichtje maar voor mij als zwangere maakte ik me toch stiekem een beetje zorgen. Na het weekend de huisarts maar even bellen, gewoon voor de zekerheid.
Na het weekend brak aan en meidje leek op te knappen. Bel niet graag de huisarts dus wuifde het onrustige gevoel weer weg. Zal wel niks zijn met de baby, kans is klein. Zo ging de dag voor bij. Merkte in de loop van de dag wel naar lief op dat ik vond dat ze er slecht uit zag. Dikke rode wallen onder haar ogen en wat bleek, maar misschien was dat gewoon de lichtinval op haar toch altijd al witte huid.
Nieuwe dag brak aan. Niks aan het handje, we waren het alweer bijna vergeten. Tot na middagslaapje. Bij het verschonen van haar luier kreeg ik het even benauwd. Mijn poppetje zat onder de vurige rode vlekken met verheven witte bulten. Snel wilde ik haar bloot zien. Ja hoor, hele lijfje. Alleen haar gezichtje werd gespaard. Terwijl ik mezelf even bij elkaar moest rapen wilde mijn meidje spelen. Ze vond het wel wat zo in haar blote niksie. Vrolijk als altijd stormde ze door ons huis. Toch maar de huisarts bellen, direct langs komen. Lief van zijn werk getrommeld, ik wilde niet alleen. Foto’s gemaakt van mijn poppetje want ik zag de bui al hangen, je komt aan bij de huisarts en er is ineens weer helemaal niks aan de hand.
Goed ingeschat, dat was dus ook zo. Conclusie, galbulten. Uhm… moest als kinderverpleegkundige toch even diep graven. Wat is dat, is het ernstig? Nee, niet ernstig, mijn meidjes is allergisch. Tja, dat zat er in met haar prachtige rode koppie. Voor wat is nu even de vraag. Naar huis, receptje halen en hopen dat het over gaat.
Zo begonnen we ook weer aan de dag erna. Wederom niks aan het handje, hele dag buiten spelen, vrolijk, eten, drinken, gewoon mijn kleine meid. Als altijd. Genieten van de lente.
Tegen de avond. Lief staat op het punt te vertrekken. Nog even een avondje zijn ding voor de rust hier in huis wordt verstoord. Ik zie een vlekje, in haar gezicht. Binnen een paar minuutjes zit haar koppie onder. Vurig rood met bultjes. Bleek, dikke oogjes en wallen tot op haar knieën. Lief verlaat het pand. Onrustig, net als ik. Zit ik dan, met mijn rode, opgezwollen, vrolijke kind. Ik haal me de gekste dingen in mijn hoofd, ik zie te veel, maak me te veel zorgen, laat alles wat ik ooit onder mijn handen heb gehad mijn gedachten passeren en vergeet even wat ik altijd tegen de ouders zeg. Kijk naar je kind.
En dan ineens is het weer over. Haar huidje is weer wit. Als altijd. Laat dit alsjeblieft niet lang duren, mama word er een beetje krankzinnig van…

3 opmerkingen:

  1. Wat een dikke pech, zo'n klein dammetje! Heb je al enig idee in welke hoek je het moet zoeken? Geef haar maar een lieve knuffel van ons. Hebben vandaag jullie kaart gehad en Jelle loopt er de hele tijd mee rond, vind hem zo mooi! Als ik je blog lees moet ik steeds aan een boek denken dat ik gelezen heb, was erg leuk: Hoera ik ben geen perfecte moeder. gewoon herkenbaar en eyeopener en lachen

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Als je de antwoord op de allergie nog niet heb gevonden kijk naar bijv. ,voeding, intensief spelen etc. , warm naar koud en van koud naar warm.

    BeantwoordenVerwijderen