zondag 18 maart 2012

Bevallings stress

Oh, oh, oh, ik krijg een beetje de kriebels. Het wordt in mijn hoofd toch allemaal een beetje spannend, het komt ineens allemaal te dichtbij. Ben ik er eigenlijk wel klaar voor? En wanneer ben je eigenlijk klaar voor de volgende stap in je leven? Eentje die weer alles overhoop gaat gooien wat we net een beetje op orde hadden. En maakt het überhaupt uit? De baby gaat niet wachten tot ik daar uit ben, dient zich waarschijnlijk plotseling op een ochtend, een middag of midden in de nacht aan. Maar we zijn nog niet helemaal klaar. Tas nog niet ingepakt, camera nog niet leeg, geen zijltje op het bed en zelfs kamertje nog niet helemaal af. Tis niet zo dat we de baby dalijk niet kwijt kunnen, daar zijn we niet zo moeilijk in, de baby kan wat dat betreft komen maar liever toch als alles piekfijn in orde is, en dat is het nog niet. Er ligt nog een lijstje. Een to-do lijstje. Maar elke keer als we er wat afstrepen, komt er weer wat anders bij.
En dan ben ik ineens de laatste dagen ook zenuwachtig over hoe het allemaal gaat lopen. Anders dan de vorige keer heeft lief nu geen vakantie en loopt er hier in huis een dreumes rond. Alle afspraken wel gemaakt hoor maar wat als ineens mijn vliezen breken. Zomaar midden op de dag, als mijn dreumes naar mij staat te kijken en mijn lief straalt van afwezigheid. Of erger nog, tijdens de boodschappen, met volle kar en jengelend kind. Wat als ineens de weeën komen opzetten, zal ik deze keer wel doorhebben dat het is begonnen, ik vraag het me af. En is het dan wel begonnen? Ik lees regelmatig dat de tweede wat oefenweeën zal brengen. Haal ik dalijk mijn lief uit zijn werk, is er werkelijk helemaal niks aan de hand. Maar ja, dan doe ik het dalijk niet, gaat de bevalling ineens in sneltrein vaart. Zitten we daar met zijn tweetjes, met dreumes en ik.
Om nog maar even niet te spreken over alle bevallingsherinneringen die weer boven komen. Ineens zie ik de laatste dagen de vorige als een film voorbij komen. Niet één keer maar continue. Ik kan hem alleen niet stopzetten, niet voor of achteruit spoelen en niet wissen. Het maakt me toch weer in beetje bang en dat wil ik niet.
En dan nog alle verhalen in mijn omgeving. Hoe dikker de buik wordt, hoe enger de verhalen. ‘Oh, ja, nee, we moeten dit misschien eigenlijk helemaal niet vertellen….’ En dan begint het verhaal toch. ‘Bij mij, bij mijn zus, bij mijn collega, uitgescheurd, ingeknipt, tang…’ Ja, dat willen we dus eigenlijk allemaal niet weten.
Goed, ik pak het lijstje er nog maar weer eens even bij en zet mijn hoofd even stop…. Het zal vast allemaal wel goed komen toch? Ik ben de eerste niet, die een tweede krijgt!

10 opmerkingen:

  1. als die kleine op zijn grote zus lijkt heb je nog héél lang de tijd.....toch? wie weet.....

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hahahaha. Ik lach omdat ik dit zo herken van mijn vorige zwangerschap. Die laatste dagen, ben ik er wel klaar voor. Alsof dat schilderijtje daarna niet opgehangen kan worden. Stom he? Het hoort erbij, jullie zijn er helemaal klaar voor en het komt helemaal goed :) Straks is het net zo normaal als dat het nu is. Hoeveel weken ben je nu?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben benieuwd. Het zal vast wel. Zit nu op 36 weken.

      Verwijderen
  3. Ja, zo liep ik ook precies te malen, dik twee maanden geleden ;-) "Wat als dit, ik moet nog dat..." En ineens was het zover en ben je er hoe dan ook klaar voor.
    En een tweede erbij, tja: sommige dingen vallen reuze mee, andere dingen vallen (tijdelijk) tegen. Weer een nieuw ritme krijgen, wennen en tijd geven. Komt goed :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ach weet je, uiteindelijk gaat het allemaal vanzelf. Die baby die laat niet op zich wachten, en zometeen bepaalt ie ook gewoon lekker je ritme (eten, slapen, eten, slapen) En de rest volgt vanzelf.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Oja, en die tweede bevalling dat is meestal een eitje vergeleken bij de eerste (meestal he (-; ). Don't worry!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Spannend, dat zeker! En elke bevalling is weer anders.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Nou hier iemand in hetzelfde schuitje hoor. Ik weet niet hoe ver jij bent...ik 34 weken, ook met een rondrennende dreumes en nog lang niet klaar voor de bevalling. Nog lange niet, nog lange niet. Maar goed, ik probeer me maar in te denken dat alles vast wel goed komt en dat de verhalen van ' een tweede bevalling valt altijd mee'ook voor ons op gaat...;)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Mijn oma zei altijd: 'Er is er nog nooit eentje blijven zitten!' en 'Het hele Duitse leger is zo geboren!'

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik had ook die gedachten, vooral toen ik hoorde dat wij een tweeling kregen. Komt allemaal goed!

    BeantwoordenVerwijderen